شمارهٔ ۲۷ خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / معمّیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
با زرده ی خایه یارکن ضم
وانگاه مصحّفش فرو خوان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به یادآوری عشق و معشوق پرداخته و با استفاده از تصاویری شاعرانه، اشاره به خواندن قرآن در کنار معشوق دارد. این بیان نشاندهندهی نزدیکی روحانی و احساسی بین شعر و مضمون دینی است.