معمّیات — سفریات خواجوی کرمانی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۴ — آنک نبود غمش ز مثل منی
- شمارهٔ ۳ — سالکی را که دید پیوسته
- شمارهٔ ۱ — آنک هستم ز خاک درگه او
- شمارهٔ ۲ — آنک بر سر و عارض چو گلیست
- شمارهٔ ۶ — پری‌رویی که از ما ناورد یاد
- شمارهٔ ۸ — حرف سوم سه چون بیندازی
- شمارهٔ ۱۱ — آنچه ما راست بریمین و یسار
- شمارهٔ ۷ — بستان ز کتاب حرف اول
- شمارهٔ ۵ — گفتمش ای ماهرو نام تو خود چیست گفت
- شمارهٔ ۱۲ — هفتاد و هشت نام یکی حور پیکرست
- شمارهٔ ۱۰ — آنک جعدش مرغ دل را دام بود
- شمارهٔ ۹ — نام صنمی که می نبینم بازش
- شمارهٔ ۱۵ — آیا چه خوش بود بگه صبح در چمن
- شمارهٔ ۱۶ — سرو قبا پوش من قباش بگردان
- شمارهٔ ۱۷ — اگر نام یارم ندانی که چیست
- شمارهٔ ۱۸ — نسخهای مصحّف مغلوب
- شمارهٔ ۱۹ — تصحیف شکوفه را بدست آر
- شمارهٔ ۲۰ — بدری که بود در شب گیسوش قمر
- شمارهٔ ۱۳ — سر سگ بر کفن و باقیش مضاعف گردان
- شمارهٔ ۱۴ — دندان کلب چون شکنی جز وقالبش
- شمارهٔ ۲۳ — نام آن لاله روی عنبر موی
- شمارهٔ ۲۵ — شست در هنگامه می باید فکند
- شمارهٔ ۲۴ — کاف را بستان و در زا ضرب کن
- شمارهٔ ۲۶ — معین با تو گفتم گر بدانی
- شمارهٔ ۲۷ — با زرده ی خایه یارکن ضم
- شمارهٔ ۲۲ — قلب قلب قلب با قلب جگر
- شمارهٔ ۲۸ — پس نام پیمبری بدست آر
- شمارهٔ ۲۱ — کام جانم هیچ می دانی که چیست
- شمارهٔ ۳۴ — نیزه ی مقلوب را تصحیف کن
- شمارهٔ ۳۵ — در دست بردار پدر بین
- شمارهٔ ۳۶ — چو سر برزد از برج شیر آفتاب
- شمارهٔ ۳۳ — نیمه دخنه بفکن از ار زیز
- شمارهٔ ۳۰ — آنک مرغ جان مشتاقان اسیر دارم اوست
- شمارهٔ ۲۹ — کسی که زربکسان داد و دستگیری کرد
- شمارهٔ ۳۱ — بدری که سایه بر سرش افکنده است شب
- شمارهٔ ۳۲ — یاری که نام او نتوان گفت پیش کس
- شمارهٔ ۴۲ — بچه ی مرغ تا نگردانی
- شمارهٔ ۴۴ — حرفی بفکن ز نام و آنگه بشمار
- شمارهٔ ۳۷ — چون بر آرد آفتاب از قلب دریا ماهئی
- شمارهٔ ۳۸ — نام آن ماه که خورشید پری رویانست
- شمارهٔ ۳۹ — گر پدر را ای پسر چون کودکان بابا نخوانی
- شمارهٔ ۴۰ — آهو بره را چون سر و دم ببریدم
- شمارهٔ ۴۱ — نام صنمی که مثل او دیده ندید
- شمارهٔ ۴۳ — چو با زر مرا پیش شاه آوری
- شمارهٔ ۵۲ — یار من آن صنم که بخوبیش یار نیست
- شمارهٔ ۴۵ — آنک او ده یا قدّش نبود سرو روان
- شمارهٔ ۴۸ — با فضله ی زنبور چو یک نیمه ی هاون
- شمارهٔ ۴۷ — نام سرو لاله رخ دانی که چیست
- شمارهٔ ۴۶ — شراب بر سر مو ریز و طرف بستان گیر
- شمارهٔ ۴۹ — قلب عکس و عکس قلب قلب را ترکیب کن
- شمارهٔ ۵۰ — گفتمش نام تو ای سیمین تن آخر چیست گفت
- شمارهٔ ۵۱ — ماهی که فتاده بینی او را در شست
- شمارهٔ ۵۷ — عین چون در میان صاد نهی
- شمارهٔ ۵۳ — پسنه دهنی که مستم از بادامش
- شمارهٔ ۵۸ — ای جوان چون نام دلدارم نمی دانی که چیست
- شمارهٔ ۵۹ — هر چند تنم چو موی آن سیمتنست
- شمارهٔ ۶۰ — فرشی که فکندم از پی آرامش
- شمارهٔ ۵۵ — برجای سرمه چو بخوانی سر سال
- شمارهٔ ۵۴ — آن یار که جان و دل گروگان ویست
- شمارهٔ ۵۶ — ای ترک سمن عذار خونریز
- شمارهٔ ۶۵ — نام آنکو صد یک حسنش نباشد آفتاب
- شمارهٔ ۶۷ — آن لحظه که بفکنند پنجاه ز شست
- شمارهٔ ۶۱ — ببوی شست سر زلف یارا گرداری
- شمارهٔ ۶۲ — دی بر سر کو ستاده دیدم پسری
- شمارهٔ ۶۶ — یک جزو ز جزوهای فخری نامه
- شمارهٔ ۶۸ — دندان اسب بشکن و شه رابرو نشان
- شمارهٔ ۶۴ — آن یار کجاست کاخر روز او را
- شمارهٔ ۶۳ — قلب نعل و پای مقلوب مصحّف را بزن
- شمارهٔ ۷۳ — این طرف نگر که وقتی از عالم ذوق
- شمارهٔ ۷۵ — آخر اول بگیر و اول آخر
- شمارهٔ ۷۶ — نام شه ملک چین قلب قلبست
- شمارهٔ ۶۹ — دندان عسس ز زیر و بالا بشکن
- شمارهٔ ۷۲ — شه در بر ما نام پری پیکر ماست
- شمارهٔ ۷۱ — آه مقلوب در میانه ی شب
- شمارهٔ ۷۰ — نام آنکو مرا ز غصّه بکشت
- شمارهٔ ۷۴ — آنک افتاد چو ماهی دل من در دامش
- شمارهٔ ۸۱ — نام آن آفتاب مشک نقاب
- شمارهٔ ۸۳ — آن سرو را نگر چو الف در میان زین
- شمارهٔ ۸۲ — ای برده بمکر و حیله از دستان دست
- شمارهٔ ۸۴ — ترا که ملک بدست برادر پدرست
- شمارهٔ ۷۸ — آن مه خورشید پیکر را لقب
- شمارهٔ ۷۷ — دلدار مرا که بی همال افتادست
- شمارهٔ ۷۹ — آنک دل را بوصلش امیدّست
- شمارهٔ ۸۰ — نام رخی کز مه رخان مثلش ندیدم در جهان
- شمارهٔ ۸۸ — آب معکوس در میان شراب
- شمارهٔ ۸۶ — برگیر چهار برگ گشنیز و بنه
- شمارهٔ ۸۷ — نام تو که هست چون منت بنده هزار
- شمارهٔ ۸۵ — ای مفخر روزگار وای صدر زمن