شمارهٔ ۳۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به کسی می‌گوید که آن نیمه دخانی را که در اختیار دارد، بریزد و سپس طلا به سر بریزد. این کار برای او این امکان را فراهم می‌کند که بداند نام محبوبش چیست و آرامش دل ناآرامش را بشناسد.