شمارهٔ ۴۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر اشاره دارد به این که تا زمانی که کسی دلدار و محبوبش را نشناخته است، نمی‌تواند به شناخت کامل از او دست یابد. به نوعی بیانگر ارتباط عمیق عاطفی و نیاز به آشنایی و شناخت در روابط انسانی است.