شمارهٔ ۶۰ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت از فرش و آرامش سخن می‌گوید. او می‌گوید که فرشی که برای راحتی و آرامش خود پهن کرده، به محض اینکه بر روی آن نشسته‌ای، نامش را می‌دانی و حس می‌کنی. این تصویر نمادی از آرامش و آسودگی در فضا است.