شمارهٔ ۶۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعری پسری را می‌بیند که روی یک الاغ نشسته و نیمه‌ای از کفش خود را بر روی آن گذاشته است. شاعر از او می‌خواهد که اگر لقبی دارد به او بگوید، زیرا باور دارد که باید ویژگی خاصی داشته باشد که دیگران از آن بی‌خبر هستند.