شمارهٔ ۱۰۹ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی عمیقش به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دلش خواهان زیبایی‌های موهای معشوق است و جانش از غم عشق پر از اشک شده است. همچنین هر بار که به یاد زلف معشوق می‌افتد، حس زیبایی و طلا بودن جمال او را احساس می‌کند. این احساسات نشان‌دهنده شدت علاقه و عواطف شاعر نسبت به معشوق است.