رباعیات — سفریات خواجوی کرمانی

Name: رباعیات — سفریات خواجوی کرمانی
Author: خواجوی کرمانی

خواجوی کرمانی / سفریات

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — گفتم مستی گفت که آری بخدا
شمارهٔ ۳ — چون دلبر ما دل بر بود از برما
شمارهٔ ۲ — آن موی میان که می نماید رو را
شمارهٔ ۵ — می رفت و گرفته کار سروش بالا
شمارهٔ ۶ — ای لفظ ترا لؤلؤی لالالالا
شمارهٔ ۷ — ای ریخته قند مصری از شکّر لب
شمارهٔ ۸ — گر پخته‌ای ای خواجه مِیِ خام طلب
شمارهٔ ۴ — تا چند ز پیش خویش رانی ما را
شمارهٔ ۱۱ — ای از می لعلت شده جان مست و خراب
شمارهٔ ۱۲ — ای تیره ز زلف سیهت دیده ی شب
شمارهٔ ۱۶ — ای آنکه ترا جود و مکارم کارست
شمارهٔ ۱۳ — ای گوی دلم در خم چوگان طرب
شمارهٔ ۹ — امشب که حریفان همه مستند و خراب
شمارهٔ ۱۴ — آن سرو سهی چون قدح می بگرفت
شمارهٔ ۱۰ — ای قصر مودّت بوجود تو خراب
شمارهٔ ۱۵ — هر چند فلک ز رتبتت برتر نیست
شمارهٔ ۱۷ — زلف تو که هم حلقه و هم حلقه رباست
شمارهٔ ۱۸ — ای خطّ تو دیباچه ی قانون نجات
شمارهٔ ۲۱ — آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست
شمارهٔ ۲۰ — زلف سیهت که اژدهائی سیهست
شمارهٔ ۱۹ — ترکی که ختائی نسب ورومی روست
شمارهٔ ۲۲ — با پسته ی شیرین تو شکّر هیچست
شمارهٔ ۲۴ — دل در پی آن یار پسندیده برفت
شمارهٔ ۲۳ — کارم ز بزرگان عراق ار بنواست
شمارهٔ ۲۵ — آن سرو حسینی که ز اصفاهان خاست
شمارهٔ ۲۶ — آن سنگدل سیمبر آیا ز کجاست
شمارهٔ ۳۱ — گفتم سخنت گفت مگو کم یادست
شمارهٔ ۳۲ — با پسته ی تنگ تو شکر بر هیچست
شمارهٔ ۲۸ — چون روی تو خور بعالم افروزی نیست
شمارهٔ ۲۹ — دل جز دهن تو کام جان هیچ نداشت
شمارهٔ ۲۷ — فهرست صحیفه ی معانی دل ماست
شمارهٔ ۳۰ — ای سرمه چشم اختران خاک درت
شمارهٔ ۳۳ — با تشنه سخن زاب روان باید گفت
شمارهٔ ۳۵ — ای خواجه ترا بنظم اگر دسترسست
شمارهٔ ۳۴ — هر چند که شد چو باغ رضوان درودشت
شمارهٔ ۳۷ — بی روی تو دل ز مهر و ماهم بگرفت
شمارهٔ ۳۶ — ای اطلس چرخ پیش بالای تو پست
شمارهٔ ۳۸ — ای آنکه عقاب چرخ پیشت مگسست
شمارهٔ ۳۹ — از رخ چو بتم زلف معنبر برداشت
شمارهٔ ۴۰ — کی چون خط سبزت شب تاری بودست
شمارهٔ ۴۶ — هرگز بمراد من شبی روز نگشت
شمارهٔ ۴۱ — آنکو بشکر خنده ی شیرین قندست
شمارهٔ ۴۷ — دوش آن پسر کوفه گر چون برخاست
شمارهٔ ۴۸ — بر طرف چمن گلی چو رویت نشکفت
شمارهٔ ۴۲ — آنکو ز عقیقش آب شکّر رفتست
شمارهٔ ۴۳ — ای قبّه ی عرش گوشه ی ایوانت
شمارهٔ ۴۴ — در کوی تو هر شبم هیاهوی دلست
شمارهٔ ۴۵ — آن پنبه که دست از وهمی باید شست
شمارهٔ ۵۰ — طوطی خط تو تنگ شکّر بگرفت
شمارهٔ ۴۹ — بر دل فلکم ز مهر نیرنگ ز دست
شمارهٔ ۵۱ — دل بلبل وباغ عارضت گلزارست
شمارهٔ ۵۲ — رخشنده رخ تو آفتابی دگرست
شمارهٔ ۵۳ — ماهی که رخش فتنه ی دور قمرست
شمارهٔ ۵۴ — آن یار که سیمین بر و نسرین بدنست
شمارهٔ ۵۵ — آن حور پرچهره که ماواش دلست
شمارهٔ ۵۶ — در زلف تو هر چند شکست افتادست
شمارهٔ ۶۳ — شاهی که نداد بنده را داد برفت
شمارهٔ ۶۴ — آن ترک پریچهره که قصد جان داشت
شمارهٔ ۵۹ — باز آی که موسم جوانی بگذشت
شمارهٔ ۵۷ — تا قدّم از ابروش چو ماه دو شبه ست
شمارهٔ ۶۱ — ای آنک دلم در غم عشقت خونست
شمارهٔ ۵۸ — با دل گفتم چو چشمم از خون دریاست
شمارهٔ ۶۰ — چون چنگ سر زلف توام در چنگست
شمارهٔ ۶۲ — دردم چو بجان رسید درمان بفرست
شمارهٔ ۶۸ — دل در طلب محرم و محرم همه اوست
شمارهٔ ۶۶ — یاری که دلم ز غم بفرسود برفت
شمارهٔ ۶۷ — ای آنک قدت براستی عین بلاست
شمارهٔ ۶۹ — با لعل لب تو آب حیوان آبیست
شمارهٔ ۷۰ — ای داده خواقین سپهری باجت
شمارهٔ ۶۵ — ای آنک دلم در غم عشقت یکتاست
شمارهٔ ۷۲ — شاه فلکت مشتری بازارست
شمارهٔ ۷۱ — با هستی تو انسی و جانی همه نیست
شمارهٔ ۷۴ — بر چرخ چرا تکیه کنی کان دارست
شمارهٔ ۷۳ — گر زانک ترا بکام دل دسترسست
شمارهٔ ۷۶ — هنگام صبوح خوش بود عاشق و مست
شمارهٔ ۷۷ — جانم که دل از ملک درونش بگرفت
شمارهٔ ۷۵ — دریاب که بی‌توام دل از غم بگرفت
شمارهٔ ۷۸ — چپ راست که هم حلقه و هم حلقه رباست
شمارهٔ ۷۹ — گر اهل دلی ای دل دیوانه مست
شمارهٔ ۸۰ — از ناله ی من پشت فلک خم بگرفت
شمارهٔ ۸۷ — ای شهره شهر باده باروت خوشست
شمارهٔ ۸۴ — هستی بهمین نقش هیولانی نیست
شمارهٔ ۸۵ — اشکم که چو لعل آبدار افتادست
شمارهٔ ۸۸ — تا چرخ مرا بدین دیار افکندست
شمارهٔ ۸۱ — ای آنک برت ملک سلیمان با دست
شمارهٔ ۸۶ — ای کار دلم رفته ز زلف تو ز دست
شمارهٔ ۸۳ — در هر چه نه زان تست نتوان پیوست
شمارهٔ ۸۲ — اقبال تو تیغی که بدست آوردست
شمارهٔ ۸۹ — امشب که وصال آن مه سیمبرست
شمارهٔ ۹۰ — آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست
شمارهٔ ۹۱ — دود دل ما باد نباید پنداشت
شمارهٔ ۹۲ — بستان ز شکوفه حلّه پوش آمده است
شمارهٔ ۹۳ — شخصم ز میان یار نایاب ترست
شمارهٔ ۹۴ — آن فتنه کن شمع جمع ما بود برفت
شمارهٔ ۹۶ — دارم چو میان او بدن یعنی هیچ
شمارهٔ ۹۵ — آن سرو سخنگو که مه هر جائیست
شمارهٔ ۹۹ — گردون گرهی ز طاق ایوان تو باد
شمارهٔ ۹۷ — اجوف تن ناقصم خیالیست صحیح
شمارهٔ ۹۸ — رخسار تو در پرده عیان بتوان دید
شمارهٔ ۱۰۱ — با قدر تو چرخ را زمین ساخته اند
شمارهٔ ۱۰۰ — سلطان فلک بنده ی دربان تو باد
شمارهٔ ۱۰۲ — مرغان سپهری که درین نه قفسند
شمارهٔ ۱۰۴ — احمد که بشعر امتحانم فرمود
شمارهٔ ۱۰۳ — کس پیش تو نام سخن آسان نبرد
شمارهٔ ۱۰۹ — دل جای در آن طرّه پرخم خواهد
شمارهٔ ۱۰۸ — این صدر نشینان که در این اطرافند
شمارهٔ ۱۱۲ — از کار دل ارچه بوی خون می آید
شمارهٔ ۱۱۰ — ماهی که بسالی نکند از ما یاد
شمارهٔ ۱۱۱ — دل فتنه ی آن چشم خوش جادو شد
شمارهٔ ۱۰۵ — گفتم که چه ریزدت زلب گفت که قند
شمارهٔ ۱۰۶ — بازار روان از بدنت می کشند
شمارهٔ ۱۰۷ — آن جام که جرعه ئیش جانی ارزد
شمارهٔ ۱۱۷ — زان آب کزو آتش عشرت خیزد
شمارهٔ ۱۱۸ — ای شمع اگر زانک بسوزی شاید
شمارهٔ ۱۱۹ — جان با لب دوست عشق‌بازی می‌کرد
شمارهٔ ۱۲۰ — دردا که شراب وصل ناخورده بماند
شمارهٔ ۱۱۴ — دیشب بت من چو ترکتازی می کرد
شمارهٔ ۱۱۳ — چشمم چو نظر بر رخ یار اندازد
شمارهٔ ۱۱۵ — مستان صبوحی چو سحر برخیزند
شمارهٔ ۱۱۶ — گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند
شمارهٔ ۱۲۱ — چشم تو دلم را بفغان می آرد
شمارهٔ ۱۲۲ — از مشک سیه چو سایه برخور فکند
شمارهٔ ۱۲۳ — آنکو رخش از خلد برین بابی بود
شمارهٔ ۱۲۵ — چون خامه حدیثت بزبان می آرد
شمارهٔ ۱۲۴ — باد سحری که بوستان آراید
شمارهٔ ۱۲۶ — قومی که نیند آگه از ایجاد وجود
شمارهٔ ۱۲۷ — ای همنفسان اگر مرا غمخوارید
شمارهٔ ۱۲۸ — ای نکهت خلد پیش انفاس تو باد
شمارهٔ ۱۳۰ — شد کشته کسی که در جهان سرور بود
شمارهٔ ۱۳۲ — سروی که بنفشه بر سمن فرساید
شمارهٔ ۱۳۱ — شب نیست که آهم بفلک برنرود
شمارهٔ ۱۲۹ — امشب که ز چرخ بوی خون می آید
شمارهٔ ۱۳۶ — یارم چو مقیم دل پر خون آید
شمارهٔ ۱۳۳ — هر دم که مرا از طلعتت یاد آید
شمارهٔ ۱۳۵ — دی زلف ترا باد سحر می جنباند
شمارهٔ ۱۳۴ — تا هجر تو با منش وصالی باشد
شمارهٔ ۱۳۷ — امروز که سبزه گرد باغت بدمید
شمارهٔ ۱۳۸ — یا رب که میانت بکناری مرساد
شمارهٔ ۱۴۰ — آن جان عزیز بین که چون خوارم کرد
شمارهٔ ۱۴۲ — هر صبح که دم ز ملکت خاور زد
شمارهٔ ۱۳۹ — آن سرو خرامان که چنان می آید
شمارهٔ ۱۴۳ — آنها که سر از چرخ برافروخته اند
شمارهٔ ۱۴۴ — مه نعل سمند باد جولان تو باد
شمارهٔ ۱۴۱ — با طرّه بگو تا دل ما باز آرد
شمارهٔ ۱۵۱ — دل را خبری ز عالم جان دادند
شمارهٔ ۱۵۰ — با لعل تو آب آب حیوان ریزد
شمارهٔ ۱۴۵ — یا رب که ببالاش بلائی مرساد
شمارهٔ ۱۴۶ — ای اشک جواب دل تو چون خواهی داد
شمارهٔ ۱۴۷ — آن روی که رشک ماه تابان آمد
شمارهٔ ۱۵۲ — گفتی که کسی که فتنه می انگیزد
شمارهٔ ۱۴۸ — مستی که نه هستیم زیان می دارد
شمارهٔ ۱۴۹ — هر دم که ز آب چشم ما آرد یاد
شمارهٔ ۱۵۶ — این همنفسان که اندرین انجمنند
شمارهٔ ۱۵۷ — آنزلف مسلسل که چنان می پیچد
شمارهٔ ۱۵۸ — دل فتنه ی آن سرو خرامان تو شد
شمارهٔ ۱۵۹ — گر پیرهن کشیده ات می باید
شمارهٔ ۱۶۰ — گیسوی کژت گوی بچوگان ببرد
شمارهٔ ۱۵۳ — دل در سرت ای نگار سیمین تن شد
شمارهٔ ۱۵۴ — ماهی که دلم بزلف مشک افشان برد
شمارهٔ ۱۵۵ — چون چشم خوش تو ترکتازی می کرد
شمارهٔ ۱۶۲ — بذلی نه که در خانه بماند دیار
شمارهٔ ۱۶۷ — می گفت دهل دوش بهنگام سحر
شمارهٔ ۱۶۶ — آن شاه که شهر علم را آمد در
شمارهٔ ۱۶۸ — ای لفظ تو چون دیده من گوهربار
شمارهٔ ۱۶۵ — ای فتنه ی چشم پر خمارت عبهر
شمارهٔ ۱۶۱ — شاهی کنم ار بنده خویشم داند
شمارهٔ ۱۶۳ — آن لعبت زرّین کمر سیمین بر
شمارهٔ ۱۶۴ — سودای توام محرم راز اولیتر
شمارهٔ ۱۷۲ — خر را بفروش و کرّه ئی رنگین خر
شمارهٔ ۱۷۶ — گفتم که برویت چه کنم گفت نظر
شمارهٔ ۱۷۳ — چون بی می پخته خام می‌باشد کار
شمارهٔ ۱۷۴ — گفتم مگذر گفت ز پیشم بگذر
شمارهٔ ۱۷۵ — گفتم چو شوم تیغ ترا گفت سپر
شمارهٔ ۱۷۰ — عیسی نفسا ز خسته دم باز مگیر
شمارهٔ ۱۷۱ — ساقی ببر این جامه و آن جام بیار
شمارهٔ ۱۶۹ — زلف بت من گفت که در دور قمر
شمارهٔ ۱۷۸ — ای از لب شیرین تو شوریده شکر
شمارهٔ ۱۷۹ — ایدل خبر گنج ز ویرانه بپرس
شمارهٔ ۱۸۰ — سوز جگر شمع ز پروانه بپرس
شمارهٔ ۱۸۱ — ای از کف دُرپاش تو دریا در جوش
شمارهٔ ۱۸۳ — بی عشق چه ریحان بر عاقل چه حشیش
شمارهٔ ۱۸۴ — ای لعبت گلرخ می گلرنگ بکش
شمارهٔ ۱۸۲ — آوازه در افکنده سپهر سرکش
شمارهٔ ۱۷۷ — گفتم روزم گفت بدین روز مناز
شمارهٔ ۱۸۷ — ای هندوی تیغت بجهانگیری فاش
شمارهٔ ۱۸۸ — فریاد ز چشم یار و جادو گریش
شمارهٔ ۱۹۰ — ای ذات شریفت گهر دُرج شرف
شمارهٔ ۱۸۹ — ای کلّ معانی تو از حسن بدیع
شمارهٔ ۱۹۱ — ای تیغ تو بگرفت جهان الا زنگ
شمارهٔ ۱۹۲ — آن فتنه که در سیم نهان دارد سنگ
شمارهٔ ۱۸۶ — پایم که ز آزار نبودی اثرش
شمارهٔ ۱۸۵ — خر کرّه ماده را بآخور درکش
شمارهٔ ۱۹۵ — دلدار مرا بدلبری نیست عدیل
شمارهٔ ۱۹۶ — نادیده تمام روی آن ماه چگل
شمارهٔ ۱۹۸ — بر گلشن روی عالم افروز تو خال
شمارهٔ ۱۹۹ — ای شعر تو سرمایه ی دیوان کمال
شمارهٔ ۱۹۴ — ای صیقلی آینه ی روشن دل
شمارهٔ ۱۹۷ — کاوس سرادق جلالست جمال
شمارهٔ ۲۰۰ — ای کلک تو تیز کرده بازار جلال
شمارهٔ ۱۹۳ — ای ذات تو گلدسته بستان جلال
شمارهٔ ۲۰۴ — تا کی دل شوریده مشوّش داریم
شمارهٔ ۲۰۵ — ای بس که ز دیده خون دل می بارم
شمارهٔ ۲۰۶ — چون جان و دل از برای دلبر دارم
شمارهٔ ۲۰۷ — آن سر که ز بهر تیغ تیز تو نهم
شمارهٔ ۲۰۸ — ساقی بده آن باده که ما مستانیم
شمارهٔ ۲۰۳ — چون شمع بجز سوز جگر نپسندم
شمارهٔ ۲۰۲ — ای صیت تو آب برده از باد شمال
شمارهٔ ۲۰۱ — خون شد جگرم ز دل که خون باد این دل
شمارهٔ ۲۱۰ — من ملک جهانرا بسخن می گیرم
شمارهٔ ۲۱۱ — من حلقه بگوش حلقه ی گوش توام
شمارهٔ ۲۱۲ — ای از دو جهان وصل تو مقصود دلم
شمارهٔ ۲۱۴ — هر لحظه که یاد آن جفا کیش کنم
شمارهٔ ۲۱۶ — یک چند مقیم کُنج میخانه شدیم
شمارهٔ ۲۱۵ — چون نامه دلی پر از شکایت دارم
شمارهٔ ۲۱۳ — ای لفظ تو آب برده از دُرّ یتیم
شمارهٔ ۲۰۹ — هر نکته ی چون آب که می راند چشم
شمارهٔ ۲۲۲ — دلبر به رخ دلکش و چشم نائم
شمارهٔ ۲۲۳ — وقتست که خیمه سوی گلزار زنیم
شمارهٔ ۲۱۸ — چون کلّه نشین عالم راز آیم
شمارهٔ ۲۱۷ — ای سرو قد لاله رخ عبهر چشم
شمارهٔ ۲۲۴ — بر روی تو هر دم نگران می گردم
شمارهٔ ۲۲۰ — من دل بوفای دلستانی بدهم
شمارهٔ ۲۱۹ — ساقی بده آن باده که خون شد جگرم
شمارهٔ ۲۲۱ — در بتکده چون قابل ایمان گشتیم
شمارهٔ ۲۲۷ — گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم
شمارهٔ ۲۲۸ — گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم
شمارهٔ ۲۳۱ — آنکس زختاست اصل و ابر و از چین
شمارهٔ ۲۲۹ — ای دانه ی خال سیهت دام دلم
شمارهٔ ۲۳۰ — ای پایهٔ قدر تو ز ادراک برون
شمارهٔ ۲۳۲ — ای دل چه روی در طلب دلخواهان
شمارهٔ ۲۲۵ — در راه مراغه با گروهی مردم
شمارهٔ ۲۲۶ — خفّاش نیم کز آفتاب اندیشم
شمارهٔ ۲۳۷ — ای ماه رخت فزوده مهر دل من
شمارهٔ ۲۳۹ — ای شکل و شمائلت چو شعرم موزون
شمارهٔ ۲۳۶ — در باغ چو زد هزار دستان دستان
شمارهٔ ۲۴۰ — ای بلبل خوش نغمهٔ بستان سخن
شمارهٔ ۲۳۵ — گفتم که چه خواهی که دهم گفتا جان
شمارهٔ ۲۳۴ — گفتم بچه مانده مژه ات گفت سنان
شمارهٔ ۲۳۳ — گفتم چه خورم در طلبت گفت که خون
شمارهٔ ۲۳۸ — هر لحظه کمان ابروان زه می کن
شمارهٔ ۲۴۸ — بر بود دلم یک نظر از منظر او
شمارهٔ ۲۴۲ — آن سرو سهی چو خیمه می زد بیرون
شمارهٔ ۲۴۱ — هر لحظه شکن بر شکن مو مفکن
شمارهٔ ۲۴۴ — ای شعر خوشت نتیجه ی جان سخن
شمارهٔ ۲۴۵ — گفتند که در کوی خرابات مرو
شمارهٔ ۲۴۳ — ای دل چو بنامه می دهی شرح جنون
شمارهٔ ۲۴۶ — ای رافع نه منظره ی شش در تو
شمارهٔ ۲۴۷ — ای خاتم ملکت بقا را جم تو
شمارهٔ ۲۴۹ — ای کام دل از جنّت اعلی همه تو
شمارهٔ ۲۵۲ — تو کعبه قدسی و روان زمزم تو
شمارهٔ ۲۵۶ — گر باز نبینیم رخ چون خور او
شمارهٔ ۲۵۰ — پیری دیدیم جمله ی وردش یا هو
شمارهٔ ۲۵۵ — چون لعبت باغ پرده بگشود از رو
شمارهٔ ۲۵۱ — ای بسته دم عیسی مریم دم تو
شمارهٔ ۲۵۳ — نارست جهان بگرد پیراهن او
شمارهٔ ۲۵۴ — ای طوطی روح را غذا شکّر تو
شمارهٔ ۲۶۱ — گفتم چه زنم در غم تو گفت که آه
شمارهٔ ۲۶۳ — آنکو ز بنفشه بر گل افکنده زره
شمارهٔ ۲۶۴ — ماهی که ببرد از مه و خورشید فَرِه
شمارهٔ ۲۵۷ — رفتم بعراق بر در جانانه
شمارهٔ ۲۶۲ — ای برده ضمیرت از مه و مهر فَرِه
شمارهٔ ۲۵۸ — ای لفظ ترا لؤلؤ لالا بنده
شمارهٔ ۲۶۰ — گفتم که چو رویت چه بود گفت که ماه
شمارهٔ ۲۵۹ — گنجست غم عشقش و دل دیوانه
شمارهٔ ۲۷۰ — در ساغر زر لعل بدخشان داری
شمارهٔ ۲۷۲ — گفتم قمرت گفت بچشمش گردی
شمارهٔ ۲۶۵ — بیمار غم تو گر نگردد به به
شمارهٔ ۲۶۶ — تا غالیه بر برگ سمن بیخته ئی
شمارهٔ ۲۶۷ — گر صد رهم از خویش جدا داشته ئی
شمارهٔ ۲۶۸ — در میکده گرنه پای بند میمی
شمارهٔ ۲۶۹ — گفتم جانم گفت ز جان سیر برای
شمارهٔ ۲۷۱ — گفتم چشمت گفت مکن بی بصری
شمارهٔ ۲۷۳ — گفتم جانم گفت بمیر ار مردی
شمارهٔ ۲۷۴ — گر با تو فلک دم زند از سرداری
شمارهٔ ۲۷۸ — آن لحظه که سر مست من بی سر و پای
شمارهٔ ۲۷۶ — ای آنکه به رخ آتش و گیسو عودی
شمارهٔ ۲۷۵ — گفتم چه کند دفع غمم گفت که می
شمارهٔ ۲۷۷ — ای دل تو مرا درین عذاب افکندی
شمارهٔ ۲۸۰ — گر طرّه ی مشکبار بر رو فکنی
شمارهٔ ۲۷۹ — ای شمع اگر سر نفرازی چه کنی
شمارهٔ ۲۸۱ — بودی که کسی از تو نشانم دادی
شمارهٔ ۲۸۴ — ای پیکرم از مهر مهی ماه نوی
شمارهٔ ۲۸۲ — روح ملکی ساجد و مسجود توئی
شمارهٔ ۲۸۳ — ای آنک تو مانی و نمانی بکسی
شمارهٔ ۲۸۵ — بی یار هزار باغ و گلشن بجوی
شمارهٔ ۲۸۶ — دی صبحدم آن غیرت سرو چمنی
شمارهٔ ۲۸۸ — شرطست دلا کز سر جان برخیزی
شمارهٔ ۲۸۷ — می آیم و در بروی من می بندی
شمارهٔ ۲۹۶ — هر چند که ما را فلک بی سر و پای
شمارهٔ ۲۹۲ — ای بنده ی درگاه تو هر آزادی
شمارهٔ ۲۹۴ — رفت آنک بباغ و راغ کردیمی جای
شمارهٔ ۲۹۳ — تا چند ز مهر مه آن غالیه موی
شمارهٔ ۲۹۵ — هر چند که در ملک فصاحت میری
شمارهٔ ۲۹۰ — ای خواجه که سرمایه دین ودادی
شمارهٔ ۲۸۹ — ای دیده زانوار تو موسی قبسی
شمارهٔ ۲۹۱ — ای پیک مبارک ز کجا می آئی
شمارهٔ ۲۹۸ — ای غرّه بفضل و خالی از دانائی
شمارهٔ ۲۹۷ — در حال من از نگاه ازین به نکنی
شمارهٔ ۳۰۰ — ای مشک تتار از سر زلفت تاری
شمارهٔ ۲۹۹ — ای حلقه که هم پای سر اندازانی
شمارهٔ ۳۰۱ — ای کرده خور از خجلت رخسار تو خوی
شمارهٔ ۳۰۳ — در خانه دلم تنگ شد از تنهائی
شمارهٔ ۳۰۲ — آن موی میان که تا میان دارد موی
شمارهٔ ۳۰۴ — وقتی گرت افتد اتفاق سفری
شمارهٔ ۳۰۶ — آن لعبت نی زن من اگر با ویمی
شمارهٔ ۳۰۷ — تا چند چو خور بر سر عالم لرزی
شمارهٔ ۳۰۵ — ای شب مگر آن زلف سمن فرسائی
شمارهٔ ۳۰۸ — دیشب صنمی سرو قد شیرازی