شمارهٔ ۱۳۸ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از معشوق خود می‌خواهد که او را به کنار نرنجاند و زلف‌های پریشان او را نیز به آرامش برساند. او همچنین اشاره می‌کند که حتی اگر مانند باد بر خاک در معشوق بگذرد، باید اثر و یاد خود را باقی بگذارد. به طور کلی، احساس عشق و اشتیاق به معشوق و تمایل به داشتن ارتباطی پایدار در این شعر مشهود است.