شمارهٔ ۱۴۷ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت چهره‌ای اشاره دارد که همچون نور ماه تابان است و موی آن، دل و جان را تسخیر کرده است. او با گشودن نقابش، روشنایی را بر عالم می‌تاباند و با این عمل، شب را به پایان می‌رساند. به نوعی، زیبایی این چهره موجب رفع تیرگی و یاس می‌شود.