شمارهٔ ۱۷۸ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت‌ها به زیبایی و جذابیت کلام و جلوه‌های طبیعی اشاره دارند. شاعر از لب‌های شیرین و کلمات گوهربار معشوق صحبت می‌کند، که مانند جواهر در دریای حیا غرق شده‌اند. همچنین، او به مقایسه‌ی زیبایی‌های معشوق با مرجان و ریحان می‌پردازد، نشان‌دهنده‌ی ارزش و زیبایی خاص اوست.