شمارهٔ ۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و نادری موی معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هرگز حاضر نیست موی او را با چیزی در دنیا عوض کند. همچنین به وجود صداهایی مانند لالایی اشاره دارد و نشان می‌دهد که در عین سادگی و بی‌زبانی، عمق احساساتش را درک کرده است. این دو موضوع، عشق و زیبایی، در کنار هم جلوه می‌کند.