شمارهٔ ۲۴ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق عشق و اندوه شاعر می‌پردازد. شاعر از دل و جان خود صحبت می‌کند که به دنبال محبوبی رفته و در این مسیر دچار رنج و آسیب شده است. او اشاره می‌کند که اشک‌هایش به قدری زیاد بوده که حتی زمانی که می‌خواسته مژه بر هم بزند، این اشک‌ها از چشمانش ریخته و از دستش رفته‌اند. به اصطلاح، این واگویه‌ها نشان‌دهنده‌ی شدت احساسات و نبود محبوب است.