شمارهٔ ۲۴۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حالاتی از عشق و جنون می‌پردازد. شاعر به دل خود می‌گوید که وقتی احساساتش را بیان می‌کند، دچار درد و رنج می‌شود. او به سیاه‌نوشتن از درد و عشق می‌پردازد و از پرگویی پرهیز می‌کند، چون می‌داند که کلماتش نمی‌توانند زیبایی دلش را به درستی منتقل کنند.