شمارهٔ ۲۵۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف حال و وضعیت پیراهن و گل‌های محبوبش می‌پردازد. او احساس می‌کند که پیراهن او در جهان پراکنده است و گل‌هایش تحت تأثیر باد قرار گرفته‌اند. هم‌چنین، شاعر اشاره می‌کند که در گنبدی که روزنه‌های زیادی دارد، دلی پر از دود و غم وجود دارد که تحت تأثیر این وضعیت قرار گرفته است. به طور کلی، احساس ناراحتی و دلتنگی از فقدان و دوری در این ابیات مشهود است.