شمارهٔ ۲۹۴ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف لحظاتی در باغ و محیطی دل‌انگیز می‌پردازد. او از این که در کنار دوستانش در پرده‌سرای (محلی برای استراحت و خوشگذرانی) حضور دارد، می‌گوید. در ادامه، به بازی و دوستی اشاره می‌کند و به طور خاص از لحظه‌ای یاد می‌کند که به خاطر دوستی و بازی، از پای در می‌آید و به زمین می‌افتد.