شمارهٔ ۳۰۵ خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای شب مگر آن زلف سمن فرسائی
زینسان که شدی بر رخ او سودائی
وی چشمه ی خورشید مگر عین زری
زان روی که از سنگ برون می آئی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت چهره محبوبش اشاره می‌کند. او به زلف‌هایش که شبیه به گیسوان سمن هستند، و به چشمانش که مانند چشمه‌ای از نور خورشید می‌درخشد، می‌پردازد. شاعر به تحسین و شگفتی از زیبایی محبوب خود می‌پردازد و از این زیبایی به وجد آمده است.