شمارهٔ ۳۰۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به عمیق‌ترین احساسات خود اشاره می‌کند. او از نی‌زن خود می‌گوید که با نواختن زیبا و دل‌نشین خود، روحش را تسخیر کرده است. شاعر در حالی که درد و رنجی در دل دارد، آرزویش این است که کاش بتواند نیم‌نگاهی به آن نی‌زن بیفکند و در کنار او باشد، چرا که وجود او برایش حیات‌بخش است.