شمارهٔ ۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به زیبایی و جاذبهٔ معشوق اشاره می‌کند. او زیبایی را به لؤلؤ تشبیه می‌کند و از رفتار موزون و دلربای معشوق می‌گوید. همچنین به تأثیر زلف و حالت معشوق بر حال خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که محبت او دلش را مشغول کرده است.