شمارهٔ ۸۵ خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
اشکم که چو لعل آبدار افتادست
با دانه ی دُرّ شاهوار افتادست
سرگشته بهر گوشه ی از آن می گردد
کز مردم دیده بر کنار افتادست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت از احساس گرانباری صحبت می‌کند که اشک او مانند لعل (زمرد) درخشان و آبدار بر زمین افتاده است. این اشک به نوعی نمایانگر درد یا احساس عمیق او است. او در جست‌وجوی گوشه‌ای از آن احساس سرگشته و ناپیداست که به دلایلی از چشم مردم پنهان مانده و به کنار افتاده.