شمارهٔ ۱۱ - فی مدح الامیر الاعظم مظفر الدنیا و الدین صادون بیک طاب ثراه خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف بزرگی و مقام والای یک پادشاه می‌پردازد. به تصویر کشیده شده که چهره‌ی این پادشاه مانند طلعتی نورانی و درخشان است که از زیر هفت خزانه‌ی آسمان بر زمین می‌افتد و به تواضع، بر نعل اسب امیر بوسه می‌زند. زمین و آسمان تحت تاثیر عظمت او هستند و این پادشاه با شمشیرش قادر است که سرنوشت را تغییر دهد و قلم تقدیر را بشکند. در برابر قدرت و بخشندگی او، حتی دارایی‌های چهارگانه عالم نیز ناچیز به نظر می‌رسند و او مدافع و حامی رزمندگان و بخشنده‌ی نعمت‌ها است. این اثر نشان‌دهنده‌ی نقش تعیین‌کننده‌ی پادشاه در اداره‌ی امور جهان و سرافرازی او در برابر مشکلات است.