شمارهٔ ۳ - فی منقبة اسد الله الغالب علی بن ابیطالب علیه السلام خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / ترکیبات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
مرحبا ای نکهت عنبر نسیم نوبهار
جان فدای نفخه ات باد ای شمیم مشگبار
سنبل اندر جیب داری یاسمن در آستین
عود و صندل در میان یا مشک و عنبر در کنار
دوش هنگام سحر بر کوفه افکندی گذر
یا ز راه شامت افتادست بر یثرب گذار
یا نسیم روضه ی دارالقرار آورده ئی
کز تو می یابد روان بی قرار ما قرار
یا مگر بر مرقد میر نجف بگذشته ئی
کز تو می آید نسیم نافه ی مشک تتار
شاه مردان چون خلیل الله بصورت بت شکن
شیر یزدان از رسول الله بمعنی یادگار
مهر او از آسمان لافتی الا علی
تیغ او از گوهر لاسیف الا ذوالفقار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و نفحات بهاری است که به توصیف یک نسیم خوشبو و دلنشین می‌پردازد. شاعر به نقش این نسیم در آرامش و طراوت روح اشاره می‌کند و آن را به جریانات تاریخی و شخصیت‌های برجسته اسلامی، از جمله علی (ع)، ارتباط می‌دهد. در واقع، نسیم بهاری نماد نعمت و هدیه‌ای از سوی خداوند است که شادی و آرامش را به انسان‌ها می‌بخشد. شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا، زیبایی طبیعت و همچنین مقام والای شخصیت‌های مذهبی را مد نظر دارد.