شماره ۲ خالد نقشبندی
خالد نقشبندی / اشعار عربی / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
یا انیس القلب فی ضیق الفراق
یا دواء عن تصاب لایطاق
یا جلی القلب یا حلوالمزاج
یا زکیا جمله الاقران فاق
چون ز لطف خلق و حسن خلق تو
دم زنم کز لطف داری اشتقاق
ان تسل عن بال بلبال الفوآد
اوشئا بیب دموعی و احتراق
فالذی حلالک باللطف الوسیم
ثم قد خلاک من شوب النفاق
والذی فی البین اعطانی جوی
لحظه فی العمر لست فی الفراق
کالعهود اللائی فی تلقائکم
مدتفا رقنا دموعی لاتطاق
ینظرونی کیف لم الله بی
وابل الدمع بنار الاشتیاق
کیف نصب القدمع کسر الجفون
جز ما قلبی و جرا باتفاق
بر خلاف قاعده دور از رخت
نیست خالی روزگارم از محاق
مذ نایت عن نبال الهدب قد
صرت من عضب العذاب کالعراق
یامرونی الصبر قوم فی الوداع
لم یذقوا من اذاه من لواق
کیف یدری باضطرام البال من
لیس من لحظ العیون النجل ذاق
مت فی الهجرولم ارجو الوصال
من یطیق الصبر مع هذا العناق
خالد از لعل لبت یاد آورد
زان بود نظمش تر و شکر مذاق
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن شعری است که احساسات درد و جدایی را بیان می‌کند. شاعر به محبوب خود خطاب می‌کند و در مورد سختی فراق و تحمل درد جدایی صحبت می‌کند. او از زیبایی و لطف محبوب سخن می‌گوید و به شیرینی رفتار وی اشاره می‌کند. شاعر احساس می‌کند که چطور اشک‌ها و دلتنگی‌اش ناشی از عشق او است و در عین حال، نسبت به صبر در روند این جدایی ناتوان است. او به شدت تحت تأثیر احساسات خود قرار دارد و در تلاطم عواطف مشغول تأمل است. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که شاید روزی به وصال محبوب دست یابد و این دردها برطرف شود.