قطعه شماره ۴ خالد نقشبندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از احساسات عمیق ناشی از ظلم و بی‌عدالتی سخن می‌گوید. شاعر اشاره می‌کند که در عالم وجود، نعمت‌ها و زیبایی‌ها از بین رفته‌اند و انسان‌ها به تباهی دچار شده‌اند. او به ویژگی‌هایی چون مروت، عقل، حلم و عدالت اشاره می‌کند و می‌گوید که جان انسان‌ها، که باید در شادی و خوشبختی باشد، به ناچار به آشیانه اصلی خود، یعنی مرگ، بازمی‌گردد. این تصویر به تأملی در مورد وفاداری و زحمت‌های زندگی و سرانجام مرگ می‌انجامد. شاعر تاریخ مرگ خود را از علم و خرد جستجو می‌کند و در نهایت از بی‌عدالتی و درد ناشی از آن ابراز تأسف می‌نماید.