شماره ۲ (موولانا ئهم پارچه شیعرهی له مهدینهی مونهووهره وتووه) خالد نقشبندی
وه ئهودال نهکهم ... وه ئهودال نهکهم
تا کهی خوم چون قهیس وه ئهودال نهکهم؟
بازووی دهرویشیم پر خرخال نهکهم
پوشاکی جهلونگ (؟) شادهسمال نهکهم
چهنه دهیرییان مال به چول نهکهم
تهحصیل روزی به کهشکول نهکهم
فهناییم به خاک سهحرای بهر نهکهم
بهو کانی و سیلاو دیدهم تهر نهکهم
بیخ ریشهی نهخل زهوقم پهی نهکهم
چار گوشهی جیهان مهسکهن تهی نهکهم
پهری بهخت ویم خاک وه سهر نهکهم
یامهن هوو پهی سهد سکهندهر نهکهم
جه قهوم و عهشرهت خوم بیزار نهکهم
عهزم و رای کابل، قهندههار نهکهم
خالید بی رهفیق روژ وه شهو نهکهم
چون تاف ئاوان تهرک خهو نهکهم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به وطن و هویت خود است. او از درد و مشکلاتی که با آن مواجه است سخن میگوید و به حس تنهایی و ناامیدی اشاره میکند. شاعر از یادآوری روزهای گذشته و زیباییهای وطنش صحبت میکند و در عین حال به واقعیتهای سخت زندگی نیز اشاره میکند. او به طور کلی به عشق و وابستگی به سرزمینش تأکید دارد و از هرگونه بیزاری از آنچه که ناشی از مشکلات موجود است، خودداری میکند. شاعر همچنین نشان میدهد که رغم تمامی دشواریها، وابستگی عاطفیاش به وطنش تغییر نمیکند.