شماره ۶ خالد نقشبندی
هامسه‌ران نه‌سه‌ب ... هامسه‌ران نه‌سه‌ب
مه‌حبووبیم هه‌ن شای عالی‌نه‌سه‌ب
ئیسمش موحه‌ممه‌د، قوره‌یشی و عه‌ره‌ب
ئه‌داش ئامینه کناچه‌ی وه‌هه‌ب
ته‌مامی عومرش شه‌صت و سی ساله‌ن
باب و با پیرش به‌ی طه‌رز و حاله‌ن
عه‌بدوللا، عه‌بدولموططه‌لیب، هاشم
عه‌بدولمه‌نافه‌ن، بزانه‌ش لازم
نه کوتا و نه به‌رز، سپی و گه‌ندم گوون
نه‌که‌وتن سایه‌ش نه رووی دنیای دوون
به وه‌له‌د بی‌یه‌ن جه مه‌ککه‌ی ئه‌نوه‌ر
چل سال چاگه مه‌ند بی پی به پیغه‌مبه‌ر
وه سیزده‌ی هه‌نی ئه‌و خور جه‌مینه
راهی بی، کوچ که‌رد شی وه مه‌دینه
چوگه موقیم بی تا مودده‌ی ده سال
مه‌رگش په‌ی ئاما جه‌لای بی زه‌وال
به‌رشی جه دنیای فانیی بی‌بنیاد
ئه‌بله هر که‌سیوه‌ن دل پیش که‌رو شاد
صه‌دو بیست و چار هه‌زار پیغه‌مبه‌ر
سیصه‌د و سیزده ره‌سول ره‌هبه‌ر
ئیبراهیم و نووح، مووسی ئولوولعه‌زم
عیسی و موحه‌ممه‌د بزانه‌ش وه جه‌زم
سه‌ییدولکه‌‌ونه‌ین، خه‌تمو‌لمورسه‌لین
جه ماسیوای حه‌ق بیته‌ر جه گردین
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
متن به توصیف زندگی انسان و تجربیات آن پرداخته است. نویسنده از سال‌های خود می‌گوید، دغدغه‌ها و آرزوهایش را بیان می‌کند و به اهمیت دوستی و محبت اشاره می‌کند. او تأکید دارد که زندگی زودگذر است و باید از لحظات بهره برد. در ادامه به شخصیت‌های بزرگ تاریخی و دینی اشاره می‌کند و بر ضرورت یادگیری از آن‌ها تأکید دارد. در نهایت، نویسنده به تحقق آشتی و حقوق بشر اشاره می‌کند و خواستار دنیایی بهتر برای همه است.