شمارهٔ ۲۳ خیام

در دهر، چو آوازِ گُلِ تازه دهند

فرمای بُتا که مَی به اندازه دهند

از حور و قصور، وَز بهشت و دوزخ

فارغ بنشین که آن خودْ آوازه دهند