رباعی ۴۷ خیام
خیام نیشابوری / گردش دوران [۵۶-۳۵] / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
مِی خور که به زیرِ گِل بسی خواهی خفت
بی‌مونس و بی‌رفیق و بی‌همدم و جفت
زنهار! به کس مگو تو این رازِ نهفت
هر لاله که پَژْمُرد، نخواهد بِشْکفت!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شاعر به فردی اشاره می‌کند که باید از زندگی بهره ببرد و از تنهایی رنج می‌برد. او هشدار می‌دهد که رازهای درونش را با کسی در میان نگذارد، زیرا هر لاله‌ای که پژمرد، دوباره شکوفا نخواهد شد. به طور کل، این شعر به ناپایداری زندگی و ضرورت بهره‌مندی از لحظات می‌پردازد.