نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

رباعی ۷۸ خیام

خیام نیشابوری / هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴] / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

* چون مُرده شوم، خاکِ مرا گُم سازید

احوالِ مرا عبرتِ مردم سازید

خاک تن من به باده آغشته کنید

وَز کالبدم خشتِ سَرِ خُم سازید

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از مرگ خود صحبت می‌کند و خواسته‌هایش را بیان می‌کند. او درخواست دارد که بعد از مرگش، خاکش گم شود و زندگی‌اش برای دیگران عبرت شود. همچنین می‌خواهد که خاک بدنش با شراب آغشته شود و از پیکرش، خمره‌ای بسازند. این شعر نشان‌دهنده‌ی یک نوع تسلیم به فنا و درخواست برای زندگی پس از مرگ است.