هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴] — ترانههای خیام (صادق هدایت)
خیام نیشابوری / ترانههای خیام (صادق هدایت)
فهرست شعرها
- رباعی ۷۵ — مِی خوردن و شاد بودن آیین من است
- رباعی ۷۸ — * چون مُرده شوم، خاکِ مرا گُم سازید
- رباعی ۷۷ — امشب می جامِ یک مَنی خواهم کرد
- رباعی ۸۱ — روزی که نهالِ عمر من کنده شود،
- رباعی ۷۴ — گر من ز می مُغانه مستم، هستم
- رباعی ۷۶ — من بی مِی ناب زیستن نتْوانم
- رباعی ۷۹ — * چون درگذرم به باده شویید مرا
- رباعی ۸۰ — * چندان بخورم شراب، کاین بوی شراب
- رباعی ۸۴ — * آنان‌که اسیر عقل و تمییز شدند
- رباعی ۸۵ — * ای صاحب فتوا، ز تو پرکارتریم
- رباعی ۸۸ — گویند بهشت و حورعین خواهد بود
- رباعی ۸۹ — * گویند: بهشت و حور و کوثر باشد
- رباعی ۸۲ — * در پای اجل چو من سرافکنده شوم
- رباعی ۸۷ — * گویند که دوزخی بُوَد عاشق و مست
- رباعی ۸۳ — * یاران به موافقت چو دیدار کنید
- رباعی ۸۶ — شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی
- رباعی ۹۶ — * جُز راهِ قَلَندرانِ میخانه مپوی
- رباعی ۹۷ — * ساقی غمِ من بلند‌آوازه شده است
- رباعی ۹۱ — کس خُلْد و جَحیم را ندیده است ای دل
- رباعی ۹۵ — چون عمر به سر رسد، چه بغداد چه بلخ
- رباعی ۹۲ — * من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت
- رباعی ۹۰ — * گویند بهشتِ عَدْن با حور خوش است
- رباعی ۹۴ — چون آمدنم به من نَبُد روز نخست
- رباعی ۹۳ — چون نیست مقام ما در این دهر مُقیم
- رباعی ۹۹ — * من ظاهرِ نیستی و هستی دانم
- رباعی ۱۰۰ — از من رَمَقی به سعی ساقی مانده است
- رباعی ۹۸ — * تُنْگی میِ لَعْل خواهم و دیوانی