رباعی ۱۳۷ خیام
خیام نیشابوری / دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸] / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا کی غمِ آن خورم که دارم یا نه
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه
پر کن قَدَح باده که معلومم نیست
کاین دم که فرو برم بر آرم یا نه!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به این موضوع فکر می‌کند که تا چه زمانی باید بر غم و نگرانی‌های خود تمرکز کند و آیا می‌تواند زندگی را با خوشی بگذراند یا نه. او از عدم قطعیت زندگی سخن می‌گوید و می‌خواهد برای لحظه‌ای به لذت خوشی و باده نوشی فکر کند، چون نمی‌داند آیا لحظه‌ای دیگر برای این کار خواهد داشت یا نه.