دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸] — ترانههای خیام (صادق هدایت)
خیام نیشابوری / ترانههای خیام (صادق هدایت)
فهرست شعرها
- رباعی ۱۰۸ — از منزلِ کفر تا به دین، یک نفس است
- رباعی ۱۰۹ — شادی بطلب که حاصلِ عمر دمی است
- رباعی ۱۱۰ — تا زُهره و مَهْ در آسمان گشته پدید،
- رباعی ۱۱۲ — چون عهده نمی‌شود کسی فردا را
- رباعی ۱۱۱ — مهتاب به نور دامن شب بشکافت
- رباعی ۱۱۳ — این قافلهٔ عمر عجب می‌گذرد!
- رباعی ۱۱۶ — هنگام صَبوح ای صنمِ فرخْ‌پی
- رباعی ۱۱۵ — وقت سحر است، خیز ای مایهٔ ناز
- رباعی ۱۱۸ — روزی‌ست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد
- رباعی ۱۱۹ — فصلِ گُل و طَرْفِ جویْبار و لبِ کِشْت
- رباعی ۱۲۰ — بر چهرهٔ گُل نسیمِ نوروز خوش است
- رباعی ۱۲۱ — ساقی! گل و سبزه بس طربناک شده است
- رباعی ۱۱۷ — صبح است، دمی بر می گلرنگ زنیم
- رباعی ۱۱۴ — هنگام سپیده‌دم خروس سحری
- رباعی ۱۲۲ — چون لاله به نوروز قَدَح گیر به دست
- رباعی ۱۲۳ — * هر گه که بنفشه جامه در رنگ زند
- رباعی ۱۲۸ — * از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی
- رباعی ۱۲۷ — ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگ
- رباعی ۱۲۹ — زان پیش که نامِ تو ز عالَم برود
- رباعی ۱۲۴ — برخیز و مخور غمِ جهانِ گُذران
- رباعی ۱۲۵ — در دایرهِٔ سپهرِ ناپیدا غور
- رباعی ۱۲۶ — از درسِ علوم جمله بگریزی بِهْ
- رباعی ۱۳۵ — امروز تو را دسترس فردا نیست
- رباعی ۱۳۳ — می نوش که عمرِ جاودانی این است
- رباعی ۱۳۷ — تا کی غمِ آن خورم که دارم یا نه
- رباعی ۱۳۶ — * دوْرانِ جهان بی می و ساقی هیچ است
- رباعی ۱۳۴ — با باده نشین که مُلْکِ محمود این است
- رباعی ۱۳۱ — * تَن زن چو به زیرِ فَلَکِ بی‌باکی
- رباعی ۱۳۲ — * می بر کفِ من نِهْ که دلم در تاب است
- رباعی ۱۳۰ — * ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم
- رباعی ۱۴۱ — فردا علم نفاق طی خواهم کرد
- رباعی ۱۴۳ — عمرت تا کی به خود‌پرستی گذرد
- رباعی ۱۴۰ — خیام! اگر ز باده مستی، خوش باش
- رباعی ۱۳۸ — تا دست به اتفاق بر هم نزنیم
- رباعی ۱۳۹ — لب بر لب کوزه بردم از غایتِ آز
- رباعی ۱۴۲ — گردون نِگَری ز قدِّ فرسودهٔ ماست