شمارهٔ ۱۶۲ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و مونس دل صحبت می‌کند. شاعر از دوست و محبوبش می‌گوید و بیان می‌کند که غیر از او کسی را نمی‌خواهد. او به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که نیازی به فکر و تردید ندارد چرا که محبوبش را دیده است. همچنین به داستانی از بهشت و درخت طوبی اشاره می‌کند که نماد زیبایی و دلجویی است. شاعر می‌گوید که عشق مانند زلف محبوبش آنقدر جذاب و غیرقابل دسترس است که نمی‌توان به آن چشم دوخت. در انتها به صحبت‌های زاهد اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کس در عشق هشیارتر باشد، در واقع دیوانه‌تر است.