غزلیات — کمال خجندی

Name: غزلیات — کمال خجندی
Author: کمال خجندی

کمال خجندی / کمال خجندی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۶ — ای خط تو سبزی خوان بلا
شمارهٔ ۱ — آنکه دل در هوس روز وصال است او را
شمارهٔ ۸ — ای زغمت دل به جفا مبتلا
شمارهٔ ۷ — ای روشنی از روی تو چشم نگران را
شمارهٔ ۳ — از تو یک ساعت جدایی خوش نمی آید مرا
شمارهٔ ۴ — از عاشقی همیشه جوان است پیر ما
شمارهٔ ۲ — از پیرهنت بویی آمد به گلستان‌ها
شمارهٔ ۵ — از باد مکش طره جانانه ما را
شمارهٔ ۱۰ — ای غمت یار بی نوایی ها
شمارهٔ ۱۳ — بعد از امروز آشکارا دوست می‌دارم تو را
شمارهٔ ۱۱ — این چه مجلس چه بهشت این چه مقام است اینجا
شمارهٔ ۱۴ — بگذار در آن کوی من اشک فشان را
شمارهٔ ۱۵ — بی غمت شاد مباد این دل غم پرور ما
شمارهٔ ۱۶ — تو خود به گوش نیاری حدیث زاری ما
شمارهٔ ۹ — ای سراپرده سلطان خیالت دل ما
شمارهٔ ۱۲ — ایها العطشان فی الوادی الهوا
شمارهٔ ۱۷ — جانا ز گرد دردت پر باد دامن ما
شمارهٔ ۱۹ — چشمت از گوشه تقوا بدر آورد مرا
شمارهٔ ۲۰ — چشمت به غمزه کشت من بیگناه را
شمارهٔ ۲۱ — چشم تو از حد می برد با عاشقان بیداد را
شمارهٔ ۲۳ — چو زلف تو بود از تکبر دوتا
شمارهٔ ۲۴ — چه رها کنی به شوخی سر زلف دلربا را
شمارهٔ ۲۲ — چشم و ابروی تو گویند که در مذهب ما
شمارهٔ ۱۸ — جهانی پر ز مقصود است راهی روشن و پیدا
شمارهٔ ۲۸ — دل بردی و دین رواست اینها
شمارهٔ ۲۵ — حلال باد می خلد و حور زاهد را
شمارهٔ ۲۹ — دل چو رفت از دست گو دلبر بیا
شمارهٔ ۳۰ — دلم رفت و گم شد در آن کو مرا
شمارهٔ ۳۱ — دل می کشد به داغ تو هر لحظه سینه را
شمارهٔ ۲۷ — در چمن می رفت ذکر قامت دلدار ما
شمارهٔ ۳۲ — دل و جان تا رهند از بند بگشا زلف مشکین را
شمارهٔ ۲۶ — دام دلهاست زلف دلبر ما
شمارهٔ ۳۶ — سیری نبود از لب شیرین تو کس را
شمارهٔ ۴۰ — طبیب شهر چه نقدی میدهد ما را
شمارهٔ ۳۷ — شانه زد باد زلف یار مرا
شمارهٔ ۳۹ — طاقت درد تو زین بیش ندارم یارا
شمارهٔ ۳۵ — دی چاشتگه ز چهر فکندی نقاب را
شمارهٔ ۳۸ — شب سوی ما هوس آمدن است آن مه را
شمارهٔ ۳۳ — دوست می دارد دلم جور و جفای دوست را
شمارهٔ ۳۴ — دوش از در میخانه بدیدیم حرم را
شمارهٔ ۴۵ — گر بر در او سودمی رخسار گرد آلود را
شمارهٔ ۴۸ — مست عشقم ز خرابات میارید مرا
شمارهٔ ۴۴ — گر به جستن یافت گشتی یار ما
شمارهٔ ۴۳ — کعبه کویش مراد است این دل آواره را
شمارهٔ ۴۱ — طریق عشق میورزی رها کن دین و دنیا را
شمارهٔ ۴۷ — ما را به عشق می کند ارشاد پیر ما
شمارهٔ ۴۶ — گر بری چون سر زلف این دل سودایی را
شمارهٔ ۴۲ — کردند ید آن زلف و رخ دلهای بی آرام را
شمارهٔ ۵۲ — با رخ آن مه به دعوی کی برآید آفتاب
شمارهٔ ۵۶ — دلم از شمع رخت در تب و تابست امشب
شمارهٔ ۵۴ — چو آفتاب نکند از رخ زمانه نقاب
شمارهٔ ۵۳ — جانبِ ما خوب می‌آید. که می آید؟ حبیب
شمارهٔ ۴۹ — مکش بر هر دلی تیر و مکش باز از حسد ما را
شمارهٔ ۵۵ — حال درد خود محب هرگز نگوید با طبیب
شمارهٔ ۵۱ — آن رخ نبینم ار نبری زلف پر ز تاب
شمارهٔ ۵۰ — یار بگزید بی وفایی را
شمارهٔ ۶۴ — آبی کجاست کآتش عشقم جگر بسوخت
شمارهٔ ۶۰ — عنبرست آن دام دل یا مشک ناب
شمارهٔ ۵۷ — دل مقیم کوی جانانست و من اینجا غریب
شمارهٔ ۶۱ — لعل درخشان نگر غیرت یاقوت ناب
شمارهٔ ۶۳ — من طلب کردم وصالت روز و شب
شمارهٔ ۶۲ — مطلع انوار حسن است آن رخ چون آفتاب
شمارهٔ ۵۸ — دوش رسیدم به گوش از لب جانان خطاب
شمارهٔ ۵۹ — رفتم از دست‌! من بی سر و پا را دریاب
شمارهٔ ۷۱ — آن شوخ که رفت از بر ما باز کجا رفت
شمارهٔ ۶۶ — آن چشم نیمه مست جهانی خراب ساخت
شمارهٔ ۶۵ — آنچه از خدای خواست دل بنده باز یافت
شمارهٔ ۶۸ — آن چه مروی است چه خوش رفتاری است
شمارهٔ ۶۹ — آن رخ از مه خجسته فال تراست
شمارهٔ ۷۲ — آن گل نو از کدامین بوستان برخاسته است
شمارهٔ ۷۰ — آن سرو که آمد بر ما از چمن کیست
شمارهٔ ۶۷ — آن چه روییست که حسن همه عالم با اوست
شمارهٔ ۸۰ — امشب ز خیالش سر ما خواب دگر داشت
شمارهٔ ۷۴ — آه که از حال من یب ندانست
شمارهٔ ۷۹ — از گلستان رخت حسن بتان یک ورق است
شمارهٔ ۷۳ — آن نور دیده یک نظر از من دریغ داشت
شمارهٔ ۷۵ — از آن لب شنیدن حکایت خوش است
شمارهٔ ۷۸ — از گریه مرا خانه چشم آب گرفته است
شمارهٔ ۷۶ — از پیش من آن شوخ چه تعجیل کنان رفت
شمارهٔ ۷۷ — از حال دل به دوست نه امکان گفتن است
شمارهٔ ۸۵ — ای ز صد گلبرگ نازکتر تنت
شمارهٔ ۸۱ — ای ابتدای دردت هر درد را نهایت
شمارهٔ ۸۳ — ای به جان عاشقان خریدارت
شمارهٔ ۸۲ — ای از تو بانواع مرا چشم رعایت
شمارهٔ ۸۶ — ای ز نوش شکرستان لبت رسته نبات
شمارهٔ ۸۴ — ای روی دردمندان بر خاک آستانت
شمارهٔ ۸۸ — ای که از زلف توخون در جگر مشک ختاست
شمارهٔ ۸۷ — ای گله گوشه حسن آمده بر فرق تو راست
شمارهٔ ۹۴ — با چشم من این اشک روان را چه فتادست
شمارهٔ ۹۰ — اینچنین مشک در همه چین نیست
شمارهٔ ۹۳ — این میوه شیرین مگر از باغ بهشت است
شمارهٔ ۹۱ — این چه خبر جستن و پرسیدن است
شمارهٔ ۹۵ — بازآ که در فراق تو جانم صبور نیست
شمارهٔ ۹۶ — باز آتشی به سینه رسیدن گرفته است
شمارهٔ ۸۹ — اینچنین صورت مطبوع ز جان نتوان ساخت
شمارهٔ ۹۲ — این چه سرو قد چه رفتارست
شمارهٔ ۹۷ — بازم بناز کشتی صد جان فدای نازت
شمارهٔ ۱۰۲ — بر لب لعل خط سبز ترا پیروزی است
شمارهٔ ۱۰۱ — بر دو رخ من در جوی خون که روانست
شمارهٔ ۱۰۴ — به مکر و حیله برای دسترس چه امکان است
شمارهٔ ۱۰۰ — به خوبان مهر ورزیدن چه کارست
شمارهٔ ۹۸ — باز عقلم برد از سر کاکل مشکین دوست
شمارهٔ ۱۰۳ — به کویت دل غلام خانه زادست
شمارهٔ ۹۹ — به چین زلف تو کان رشک صورت چین است
شمارهٔ ۱۰۷ — بی تو مرا چشم جهان‌بین تر است
شمارهٔ ۱۱۲ — ما بی به روی تو آهم ز ثریا بگذشت
شمارهٔ ۱۰۸ — بی تو از دردم آرمیدن نیست
شمارهٔ ۱۱۱ — بی درد دلی لذت درمان نتوان یافت
شمارهٔ ۱۱۰ — بیخدمت تو کس به جهان عزتی نیافت
شمارهٔ ۱۰۹ — بی توقف من از این شهر به در خواهم رفت
شمارهٔ ۱۰۵ — بنفشه دسته بر ارغوان است
شمارهٔ ۱۰۶ — بنیاد وجودم ز تو ای دوست خراب است
شمارهٔ ۱۱۳ — پای بوس چون منی حیف است گفتی بر زبانت
شمارهٔ ۱۱۵ — ترا با من سر باری نماندست
شمارهٔ ۱۱۶ — ترا به یک دو خط مصطلح فضولی چیست؟
شمارهٔ ۱۱۹ — چشم شوخ تو هر کرا کشته‌ست
شمارهٔ ۱۲۰ — چشم غم دیده ما را نگرانی به شماست
شمارهٔ ۱۱۴ — تا خیالت را دلمه منزلگه است
شمارهٔ ۱۱۸ — ترا دو رخ به دو خط فن دلبری آموخت
شمارهٔ ۱۱۷ — تو‌را در کوی جانان خانه‌ای هست
شمارهٔ ۱۲۶ — خرابه دل من پر شد از محبت دوست
شمارهٔ ۱۲۳ — حسن پس، بار مرا، مهر و وفا گر نیست نیست
شمارهٔ ۱۲۵ — خاک درت به چشم من از صد چمن به است
شمارهٔ ۱۲۸ — خطت چو خضر به آب حیات نزدیک است
شمارهٔ ۱۲۷ — خضرجان آب حیات از لب دلجوی نو یافت
شمارهٔ ۱۲۲ — چشم ز خیال تو پر از نور تجلیست
شمارهٔ ۱۲۱ — چشم مسلمان کش تو کافر مست است
شمارهٔ ۱۲۴ — حلقه بر در میزند هر دم خیال روی دوست
شمارهٔ ۱۳۲ — درآمد از در ارباب خرقه ناگه دوست
شمارهٔ ۱۳۰ — خیال روی او در دیده نور است
شمارهٔ ۱۳۴ — درد تو به از دواست ای دوست
شمارهٔ ۱۳۱ — داغ عشقت بر رخ جانها نشان دولت است
شمارهٔ ۱۳۶ — درد من گویید با یاران که درمان یافت نیست
شمارهٔ ۱۳۳ — درد تو زمان زمان فزون است
شمارهٔ ۱۲۹ — خطت سبز و لبت مشک و گلاب است
شمارهٔ ۱۳۵ — درد کز دل خاست درمانیش نیست
شمارهٔ ۱۴۳ — در کوی تو خون مژه خیلی است که سیلی است
شمارهٔ ۱۳۸ — در سر زلف تو تنها به دل شیدا رفت
شمارهٔ ۱۳۹ — در سر زنجیر زلف او دل دیوانه رفت
شمارهٔ ۱۴۴ — در گلستانها تماشائی به از روی تو نیست
شمارهٔ ۱۴۲ — در علم محققان جدل نیست
شمارهٔ ۱۳۷ — در سر از دود دلم شمع صفت سودایی است
شمارهٔ ۱۴۱ — در صف دلها غم تو صدرنشین است
شمارهٔ ۱۴۰ — در سینه مرا غیر تو همخانه کسی نیست
شمارهٔ ۱۵۰ — دل ز دستم به طلبکاری یاری رفتست
شمارهٔ ۱۴۶ — دل به از وصل رخت در جان تمنایی نیافت
شمارهٔ ۱۴۷ — دل به یاد زلف او بر خویش پیچیدن گرفت
شمارهٔ ۱۴۸ — دل در طلبت حیات جان یافت
شمارهٔ ۱۵۲ — دل زنده شد از بوی تو بوی تو مرا ساخت
شمارهٔ ۱۴۵ — دل از آن غمزه بسی شاکر و بس خشنودست
شمارهٔ ۱۵۱ — دل ز زلف و خال خوبان نیره و آشفته است
شمارهٔ ۱۴۹ — دل زان نست و دیده بدینم نزاع نیست
شمارهٔ ۱۵۷ — دلم بدان که تو میخوانیش غلام خوش است
شمارهٔ ۱۵۵ — دل قبله خود خاک سر کوی تو دانست
شمارهٔ ۱۵۶ — دردل ما بردی و رفتی نه چنین می بایست
شمارهٔ ۱۵۸ — دل ملک تو شد نوبت لطف است و عنایت
شمارهٔ ۱۵۹ — دل هر که بیمار او شد خوش است
شمارهٔ ۱۶۰ — دور از خداست خواجه مگر بی ارادت است
شمارهٔ ۱۵۳ — دل سختت به سندان سخت بارست
شمارهٔ ۱۵۴ — دل صفه خال تو با زلف گفت
شمارهٔ ۱۶۵ — رخسار دلفروزت خورشید بیزوال است
شمارهٔ ۱۶۲ — دوستان بار من و دلبر و دلدار من اوست
شمارهٔ ۱۶۳ — دوست در جان و نیست خبرت
شمارهٔ ۱۶۴ — دیده در عمری ز رویت با خیالی فائع است
شمارهٔ ۱۶۶ — روز گاریست که هیچ نظری با ما نیست
شمارهٔ ۱۶۱ — دوستان گر کشت ما را دوست ما دانیم و دوست
شمارهٔ ۱۶۷ — روزی که به من ناز و عتابت به حساب است
شمارهٔ ۱۶۸ — روی تو قبله مناجات است
شمارهٔ ۱۷۲ — زلف تو از غالیه مشکین ترست
شمارهٔ ۱۷۴ — زلف معشوق سرکش افتادست
شمارهٔ ۱۷۳ — زلف کمند افکنت اقلیم جان گرفت
شمارهٔ ۱۷۰ — ز عشقت بی کس و مسکینم ای دوست
شمارهٔ ۱۷۵ — ساقی لب تو این کرم از من دریغ داشت
شمارهٔ ۱۶۹ — زاهدان کمتر شناسند آنچه ما را در سرست
شمارهٔ ۱۷۶ — سر زلف تو دزد دل های ماست
شمارهٔ ۱۷۱ — از کویت بفردوس اعلی دری است
شمارهٔ ۱۸۳ — سؤال بوس که کردم مرا جواب فرست
شمارهٔ ۱۷۷ — سرو پیش قد و بالای تو دیدم پست است
شمارهٔ ۱۷۹ — سرو ما را قد و بالایی خوش است
شمارهٔ ۱۸۴ — شادی نیافت هر که غم دلبری نداشت
شمارهٔ ۱۷۸ — سرو قدت روان لبت جان است
شمارهٔ ۱۸۰ — سروی ز باغ حسن به لطف قدت نخاست
شمارهٔ ۱۸۲ — سگ کویش به من دربند باری است
شمارهٔ ۱۸۱ — سری که پیش تو بر آستان خدمت نیست
شمارهٔ ۱۸۵ — شوخ چشمی خان و مان ما به یغما برد و رفت
شمارهٔ ۱۹۱ — عاشقان دردش طلب دارم مرا همدرد کیست
شمارهٔ ۱۸۷ — صبا زعشوه پنهان دوست الله دوست
شمارهٔ ۱۹۰ — عارف پنهان ز پیدا خوشتر است
شمارهٔ ۱۸۶ — شهید تیغ عشق آر بی گناه است
شمارهٔ ۱۹۲ — عاشق بی درد را بر در او بار نیست
شمارهٔ ۱۸۸ — صوفی که ز چشم تو برد جان به سلامت
شمارهٔ ۱۸۹ — طبع لطیف داند لطف لب و دهانت
شمارهٔ ۲۰۰ — عشق در طینت دلها نمک است
شمارهٔ ۱۹۵ — عجب آن دلبر جادو کجا رفت
شمارهٔ ۱۹۳ — عاشقم بر تو ز عاشق کشتنت
شمارهٔ ۱۹۶ — عشق از نام و از نشان یکتاست
شمارهٔ ۱۹۸ — عشق تو سراسر همه سوز و همه دردست
شمارهٔ ۱۹۴ — عاشقم بر دلبری با کس چرا گویم که کیست
شمارهٔ ۱۹۹ — عشق تو و نوبه آبگینه و سنگ است
شمارهٔ ۱۹۷ — عشق آئین پارسایان نیست
شمارهٔ ۲۰۷ — غمت دارم مرا شادی همین است
شمارهٔ ۲۰۱ — عشق ورزیدن به جان نازنینان نازک است
شمارهٔ ۲۰۶ — غارت چشم تو ما را مفلس و بیچاره ساخت
شمارهٔ ۲۰۸ — غمت ریخت خونم شهادت همین است
شمارهٔ ۲۰۳ — عمریست که با او دل مسکین نگران است
شمارهٔ ۲۰۲ — علم و تقوی سر به سر دعوی است معنی دیگر است
شمارهٔ ۲۰۵ — عید شد خواهیم دیدن ماه یعنی روی دوست
شمارهٔ ۲۰۴ — عهد تو سست و وعده ها خام است
شمارهٔ ۲۱۰ — کاف کفر ما ز طاها بر ترست
شمارهٔ ۲۱۳ — کسی که پرتو انوار لامکانی یافت
شمارهٔ ۲۱۲ — کی چاره درد من بیچاره ندانست
شمارهٔ ۲۱۶ — گر حال دل به دوست نه امکان گفتن است
شمارهٔ ۲۰۹ — غم عشق را هیچ تدبیر نیست
شمارهٔ ۲۱۴ — گر جانب محب نظری با حبیب هست
شمارهٔ ۲۱۵ — گرچه از باران دیده خاک آن کو پر گل است
شمارهٔ ۲۱۱ — کدام دل که ز عشق تو پای در گل نیست
شمارهٔ ۲۲۲ — گر کم شده ست با من اکنون ترا ارادت
شمارهٔ ۲۲۰ — گر قصد خون ماست پس از دل ربودنت
شمارهٔ ۲۲۳ — گر مرا از نظر انداختی این هم نظری است
شمارهٔ ۲۲۱ — گر کشندم به غمزه چشمانت
شمارهٔ ۲۲۴ — گر مرا سر رود اندر غم جانان غم نیست
شمارهٔ ۲۱۷ — گر زاهد کم خواره محبت نچشیده است
شمارهٔ ۲۱۸ — گر صورت چین با رخ خوب تو به دعواست
شمارهٔ ۲۱۹ — گر عشق تو داغ جان‌گداز است
شمارهٔ ۲۲۹ — گفتی از پیشم برو بگذر ز جان گفتی و رفتی
شمارهٔ ۲۳۰ — گل از پیراهنت بوئی شنیدست
شمارهٔ ۲۳۲ — گل شکفت و باز نو شد عشق ما بر روی دوست
شمارهٔ ۲۳۱ — گل به صد لطف بدید آن بر و پنداشت تن است
شمارهٔ ۲۲۵ — گر یار طبیب درد من نیست
شمارهٔ ۲۲۷ — گفتمت سنگدلی آمد ازین نکته گرانت
شمارهٔ ۲۲۸ — گفتی از آن ماست دلت جان از آن کیست
شمارهٔ ۲۲۶ — گر یار مرا با من مسکین نظری نیست
شمارهٔ ۲۳۳ — گل لاف ن با رخ آن سرو قد زد است
شمارهٔ ۲۳۵ — گنجی و نرا بیطلبیدن نتوان یافت
شمارهٔ ۲۳۹ — لعل جان بخشت ز جان نازکتر است
شمارهٔ ۲۳۶ — گو خلق بدانید که دلدار من این است
شمارهٔ ۲۳۷ — لبت را هر که چون شگر مزیده است
شمارهٔ ۲۳۴ — گلی چون سرو ما در هر چمن نیست
شمارهٔ ۲۳۸ — اب تو نقل حیاتم به کام جان انداخت
شمارهٔ ۲۴۰ — ما به کفر زلف او داریم ایمانی درست
شمارهٔ ۲۴۴ — ما عاشقیم و رند، خرابات کوی ماست
شمارهٔ ۲۴۲ — ما دلی داریم و آن بر دلبری خواهیم بست
شمارهٔ ۲۴۵ — ماه در حسن برخسار تو خویشاوند است
شمارهٔ ۲۴۳ — ما را نه غم ننگ و نه اندیشه نام است
شمارهٔ ۲۴۸ — مرا با تو نقل و شراب آرزوست
شمارهٔ ۲۴۶ — مائیم و دلی پر خون بر خاک سر کویت
شمارهٔ ۲۴۱ — ما درین دیر فتادیم هم از روز الست
شمارهٔ ۲۴۷ — مجلس معطرست و به آن وقت ما خوش است
شمارهٔ ۲۵۱ — مرا بر رخ از دیده خون آمد است
شمارهٔ ۲۴۹ — مرا از چشم تو نازی نیاز است
شمارهٔ ۲۵۰ — مرا با زلف او گر دسترس نیست
شمارهٔ ۲۵۳ — مرا که ساغر چشم از غم تو پر خون است
شمارهٔ ۲۵۴ — مرا بی محنت او راحتی نیست
شمارهٔ ۲۵۵ — مرا گفتی برین در این فغان چیست؟
شمارهٔ ۲۵۶ — مرد بی درد مرد این ره نیست
شمارهٔ ۲۵۲ — مرا دلیست که جز با غم تو سرخَوش نیست
شمارهٔ ۲۶۲ — من به شطرنج غمت جان و جهان خواهم باخت
شمارهٔ ۲۵۷ — مرد عشق تو به غم همدرد است
شمارهٔ ۲۵۸ — هست آن چشمیم و باز آن چشم میجوئیم مست
شمارهٔ ۲۶۱ — مقام عشق تو هر چند منزل خطر است
شمارهٔ ۲۵۹ — مشنو که مرا به ز تو بار دگری هست
شمارهٔ ۲۶۰ — مطلع حسن جمال است آفتاب روی دوست
شمارهٔ ۲۶۳ — من نخواهم ز کمند نو نجات
شمارهٔ ۲۶۴ — مه را ز ثاب حسن تو هر شب قیامت است
شمارهٔ ۲۷۲ — وصل تو ما را بهشت و ناز نعیم است
شمارهٔ ۲۷۱ — وصل بتان خانه براندازم آرزوست
شمارهٔ ۲۶۶ — میل دلم بروی تو هر دم زیادت است
شمارهٔ ۲۶۸ — نیست ما را بجز آن جان و جهان در یایست
شمارهٔ ۲۷۰ — نیست مسموع آنکه گفتی با تو ما را جنگ نیست
شمارهٔ ۲۶۷ — نیست غیر از تو دستگیر ای دوست
شمارهٔ ۲۶۵ — مه لاف حسن زد به نو زا رخ بر او گرفت
شمارهٔ ۲۶۹ — نیست مرا دوستر از دوست دوست
شمارهٔ ۲۷۶ — هر که در عالم کم از یک لحظه دور از بار زیست
شمارهٔ ۲۸۰ — هزار شکر که آن چشم پر خمارم کشت
شمارهٔ ۲۷۹ — هرگز ز جان من غم سودای او نرفت
شمارهٔ ۲۷۸ — هرگز به درد دوست دل ما ز جا نرفت
شمارهٔ ۲۷۷ — هر که را نقش خط و خال تو در خاطر نیست
شمارهٔ ۲۷۳ — هر تیر که بر سینه‌ام آن فتنه‌گر انداخت
شمارهٔ ۲۷۵ — هر که ترا بافت دولت در جهان بافت
شمارهٔ ۲۷۴ — هر که از درد تو محروم بود بیمار است
شمارهٔ ۲۸۴ — بار از ستیزه کینه باران بجد گرفت
شمارهٔ ۲۸۶ — یار نزدیک آمد و از خویش ما را دور ساخت
شمارهٔ ۲۸۷ — دل که شد زآن زلف سودایی مزاج
شمارهٔ ۲۸۸ — اگر آن غمزه خواهد ز ترکان خراج
شمارهٔ ۲۸۱ — هوس بار گر آزار دل افگار است
شمارهٔ ۲۸۳ — یاد بوس چون منی حیف است کآید بر زبانت
شمارهٔ ۲۸۵ — بار بر خوان ملاحت نمک خوبان است
شمارهٔ ۲۸۲ — هیچ عقل خرده بین نقش دهانت در نیافت
شمارهٔ ۲۹۲ — ای صبا چند روی بر د جانان گستاخ
شمارهٔ ۲۹۵ — آن جگر گوشه ز خون دل ما بس نکند
شمارهٔ ۲۹۰ — خَطَت که بر خَطِ یاقوت بنهم ترجیح
شمارهٔ ۲۹۳ — آن پری وش که خطش گوشه مه می فرسود
شمارهٔ ۲۹۱ — ز من که عاشق و رندم مجری زهد و صلاح
شمارهٔ ۲۹۶ — آنچه تو داری به حُسن، ماه ندارد
شمارهٔ ۲۹۴ — آنجا که وصف گیری آن دلربا کنند
شمارهٔ ۲۸۹ — چو شمعِ روز برافروخت از نسیمِ صَباح
شمارهٔ ۲۹۹ — آن سرو ناز رفت بگلشن نظر کنید
شمارهٔ ۳۰۱ — آن شهسوار خویان بارب چه نام دارد
شمارهٔ ۳۰۳ — آن به ز بتان گوی لطافت به ذقن
شمارهٔ ۲۹۷ — آنرا که بر زبان صفت روی او رود
شمارهٔ ۳۰۰ — آن شوخه به ما جز سر بیداد ندارد
شمارهٔ ۳۰۲ — آنکه هرگز سوی من چشم رضائی نگشاد
شمارهٔ ۳۰۴ — آنها که لب چون شکرستان نو پابند
شمارهٔ ۲۹۸ — آن سرو قد نگر که چه آزاد می‌رود
شمارهٔ ۳۰۵ — آن بار که پیوسته به ما دل نگران بود
شمارهٔ ۳۰۶ — آهنین‌جانی مرا کز غصه تابی می‌دهد
شمارهٔ ۳۰۹ — از تو چشمم چو غطت کی طرف مه باشد
شمارهٔ ۳۰۷ — از باد سر زلفت یک روز پریشان شد
شمارهٔ ۳۱۲ — از لب او سختی چون به زبان می‌آید
شمارهٔ ۳۰۸ — از پرده هرکه رویتْ یک روز دیده باشد
شمارهٔ ۳۱۰ — از سر هوای وصل تو بیرون نمی‌رود
شمارهٔ ۳۱۱ — از کوی دوست دوش نسیمی به من رسید
شمارهٔ ۳۱۸ — امشب آن ماه دل افروز به مهمان که بود
شمارهٔ ۳۱۳ — از لیش هر گه که خواهم کام دشنام دهد
شمارهٔ ۳۱۵ — افتاد دل از پای و ندانم ز چه افتاد
شمارهٔ ۳۱۹ — امشب آن به به وثاق که فرو می آید
شمارهٔ ۳۱۷ — اگر وظیفة دردت زمان زمان نرسد
شمارهٔ ۳۱۶ — اگر تو فخر نداری به دلق گردآلود
شمارهٔ ۳۱۴ — از من ای اهل نظر علم نظر آموزید
شمارهٔ ۳۲۰ — اهل دل زلف درازت رشته جان گفته‌اند
شمارهٔ ۳۲۳ — ای گل نو ز توام بوی کسی می‌آید
شمارهٔ ۳۲۶ — بادی که نیست از سر کوی تو نیست باد
شمارهٔ ۳۲۲ — ای خوش آن دم کز نو بونی با دل انگاران رسد
شمارهٔ ۳۲۷ — باز این دل غمدیده به دام تو در افتاد
شمارهٔ ۳۲۱ — ای آتش سودای توأم سوخته چون عود
شمارهٔ ۳۲۴ — ای مرا در هجر رویت چشم تر چون سر سفید
شمارهٔ ۳۲۵ — رات اور دوسری باد گلریز شد و بر سر گل ژاله چکید
شمارهٔ ۳۲۸ — باز تیر غمزه او بر دل ما کی رسد
شمارهٔ ۳۳۵ — با من درد کش سبو بدهید
شمارهٔ ۳۳۴ — با منت لطف جز ستم نبود
شمارهٔ ۳۳۶ — با باد لبت ساقی چون می به قدح ریزد
شمارهٔ ۳۳۲ — با عارض تو زلف دم از نقشه چین زند
شمارهٔ ۳۳۳ — با غم عشق تو دل کیست که محرم باشد
شمارهٔ ۳۲۹ — باز عید آمد و لب‌ها ز طرب خندان شد
شمارهٔ ۳۳۱ — با سرود و آه و ناله میرود اشکم چو رود
شمارهٔ ۳۳۰ — باز گل دامن به دست عاشقان خود نهاد
شمارهٔ ۳۴۰ — به خانه ای که چنین میهمان فرود آید
شمارهٔ ۳۴۱ — بر دل از غمزه خدنگی زدی آن هم گذرد
شمارهٔ ۳۳۹ — به خال لب خط سبزت قرابتی دارد
شمارهٔ ۳۴۲ — بر عزیزان غمزهٔ شوخ تو خواری می‌کند
شمارهٔ ۳۳۷ — بر افشان زلف تا دل را شب محنت به روز آید
شمارهٔ ۳۴۳ — به روی دوست که رویش بچشم من نگرید
شمارهٔ ۳۴۴ — بس شد ز توبه ما را با پیر ما که گوید
شمارهٔ ۳۳۸ — به حلقه که ز زلفت با خبر ببرد
شمارهٔ ۳۵۱ — بیزارم از آن دل که در درد نباشد
شمارهٔ ۳۵۰ — بی تو مرا زندگی بکار نیاید
شمارهٔ ۳۴۶ — بگو بگوشه نشینان که رو براه کنید
شمارهٔ ۳۴۹ — بهار آمد خبر از می فرستید
شمارهٔ ۳۴۸ — بوی خوشت چو همدم باد سحر شود
شمارهٔ ۳۵۲ — بی لبت در جگر تشنه لبان آب نماند
شمارهٔ ۳۴۵ — بکوش تا به کف آری کلید گنج وجود
شمارهٔ ۳۴۷ — به مجلسی که ز روی تو پرده برگیرند
شمارهٔ ۳۵۴ — بیمار عشق جز لب او آرزو نکرد
شمارهٔ ۳۵۸ — پیش رخ تو‌، دیده پری را نکو ندید
شمارهٔ ۳۵۹ — پیش رویت صنما وصف قمر نتوان کرد
شمارهٔ ۳۵۵ — بی باد تو عشاق دل شاد نیابند
شمارهٔ ۳۵۷ — پیش از آندم که می و میکده در عالم بود
شمارهٔ ۳۵۶ — پری را دلبری چندین نباشد
شمارهٔ ۳۶۰ — پیش روی تو ماه را چه وجود
شمارهٔ ۳۵۳ — بیمار ترا کس نتوانست دوا کرد
شمارهٔ ۳۶۵ — ناز گلبرگ رخت سنبل تر می‌ریزد
شمارهٔ ۳۶۸ — جان را به غیر وصلت خوشدل نمی توان کرد
شمارهٔ ۳۶۲ — تا دلم نظاره ان قامت زیبا نکرد
شمارهٔ ۳۶۱ — پیوسته ابرویت دل این ناتوان کشد
شمارهٔ ۳۶۷ — جانا به نظر قد تو سرو چمن آمد
شمارهٔ ۳۶۶ — تشنه وصل ترا بی‌تو اگر خواب آمد
شمارهٔ ۳۶۳ — تا رخت روشنی دیده نشد
شمارهٔ ۳۶۴ — ترا رحمی به آن چشمان اگر باشد عجب باشد
شمارهٔ ۳۷۲ — به شیوه پسته و بادام تو یکی ز شکر
شمارهٔ ۳۷۵ — چشم تو التفات به مردم نمی‌کند
شمارهٔ ۳۷۱ — جهان بخواب و دمی چشم من نیاساید
شمارهٔ ۳۷۳ — چرا نسیم صبا خاک پاش میسپرد
شمارهٔ ۳۷۴ — چشمت به سعی غمزه در فتنه باز کرد
شمارهٔ ۳۷۰ — جمع باش ای دل که این وقت پریشان بگذرد
شمارهٔ ۳۶۹ — جان و لبش از صبح ازل همنفسانند
شمارهٔ ۳۷۶ — چشم توام به غمزهٔ خونخوار می‌کشد
شمارهٔ ۳۸۱ — چشمش را عقل و مبه و جان زد
شمارهٔ ۳۷۸ — چشم خوشت آندم که سر از خواب برآورد
شمارهٔ ۳۸۲ — چنین که سوز فراقم ز سینه دود برآورد
شمارهٔ ۳۷۷ — چشم تو که آرام دل خلق جهان برد
شمارهٔ ۳۸۴ — چو بار زیستن اهل درد نپسندید
شمارهٔ ۳۸۰ — چشم مستت گو شمال نرگس پر خواب داد
شمارهٔ ۳۸۳ — چو آن شاخ گل از بستان بر آمد
شمارهٔ ۳۷۹ — چشم شوخت دل عاشق به هوس می‌گیرد
شمارهٔ ۳۹۱ — خوشا غمی که برویم ز روی او آید
شمارهٔ ۳۸۸ — خانه دیده ز دیدار تو روشن باشد
شمارهٔ ۳۹۰ — خط تر گرد لبه عمدا نباشد
شمارهٔ ۳۸۵ — چه کم شود ز تو ای مه که برمنت گذر افتد
شمارهٔ ۳۸۷ — حلقه پیش رخ از طره آن به واشد
شمارهٔ ۳۸۹ — خبری ز هیچ قاصد زه دیار من نیامد
شمارهٔ ۳۸۶ — حدیث حسن او چون گل به دفتر درنمی‌گنجد
شمارهٔ ۳۹۲ — در راه عشق هر که بمن اقتدا کند
شمارهٔ ۳۹۳ — در صحبت دوست جان نگنجد
شمارهٔ ۳۹۴ — در عشق تو ترک سر چه باشد
شمارهٔ ۳۹۵ — در غم دلدار کس را این دل انگاری مباد
شمارهٔ ۳۹۶ — دزد دلهاست سر زلف تو زانش بستند
شمارهٔ ۳۹۸ — دلبرا چشم خوشت آفت مستان آمد
شمارهٔ ۳۹۹ — دلبر چه زود خط به رخ دلستان کشید
شمارهٔ ۴۰۰ — دل چراغیست که نور از رخ دلبر گیرد
شمارهٔ ۳۹۷ — دگر گفتی نجویم بر تو بیداد
شمارهٔ ۴۰۲ — دل در طلیت روی به صحرای غم آورد
شمارهٔ ۴۰۱ — دل چو در زلف تو پیچید روانش بستند
شمارهٔ ۴۰۵ — دل کجا شد خبرش غمزهٔ او می‌داند
شمارهٔ ۴۰۴ — دل غمدیده شکایت ز غم او نکند
شمارهٔ ۴۰۶ — دل که از درد تو پر شد ناله را چون کم کند
شمارهٔ ۴۰۷ — دل گرمم ز تو بر آتش غم سوخته باد
شمارهٔ ۴۰۳ — دل ز داروخانه دردت دوا دارد امید
شمارهٔ ۴۰۸ — دل مقیم در آن جان جهان می باشد
شمارهٔ ۴۱۵ — دوش در خانه ما ماه فرود آمده بود
شمارهٔ ۴۰۹ — دل من بار جنایه تو نه تنها بکشد
شمارهٔ ۴۱۰ — دل من بی تو دگر دیده بینا چه کند
شمارهٔ ۴۱۱ — دل من صحبت دلدار دگر می‌طلبد
شمارهٔ ۴۱۳ — دوش باد سحری زلف تو می افشانید
شمارهٔ ۴۱۶ — دوشم خیال روی تو در سر فتاده بود
شمارهٔ ۴۱۲ — دوستانم سگ تو میخوانند
شمارهٔ ۴۱۴ — دوش چشمم ز فراق تو به خون تر می‌شد
شمارهٔ ۴۲۱ — دی خرامان برهی بار مرا پیش آمد
شمارهٔ ۴۲۰ — دوشینه خیالت همه شب مونس ما بود
شمارهٔ ۴۲۴ — رخت گلبرگ خودرو می‌نماید
شمارهٔ ۴۱۹ — دوشینه ازو کلبه ما شاه نشین بود
شمارهٔ ۴۲۲ — دیدی که بار وعده خود را وفا نکرد
شمارهٔ ۴۲۳ — ذکر مه کردم شبی روی توام آمد
شمارهٔ ۴۱۷ — دوشم دل از غم تو بر آتش همی‌تپید
شمارهٔ ۴۱۸ — دوشم ز قبله روی بر آن آستانه بود
شمارهٔ ۴۲۵ — رخ تو دیدم و زاهد نمی تواند دید
شمارهٔ ۴۲۹ — روی تو به جز آینه دیدن که تواند
شمارهٔ ۴۲۶ — رخ تو نور به ماه تمام می‌بخشد
شمارهٔ ۴۲۷ — رخی چنین که تو داری کدام مو دارد
شمارهٔ ۴۳۲ — را گشودند بار بر ببندید
شمارهٔ ۴۲۸ — رویت به چنین دیده تماشا نتوان کرد
شمارهٔ ۴۳۰ — روی تو دیدم سخنم روی داد
شمارهٔ ۴۳۱ — روی زیبای تو هر بار که در چشم تر آید
شمارهٔ ۴۳۷ — از آن میان هیچ اگر نشان باشد
شمارهٔ ۴۳۶ — زآن پیش که جان در تتق غیب نهان بود
شمارهٔ ۴۳۵ — از برگ گل که نسیم عبیر می‌آید
شمارهٔ ۴۴۰ — ز سوز جان من آن بیوفا چه غم دارد
شمارهٔ ۴۳۳ — زاهد از روی تو تا چند مرا توبه دهد
شمارهٔ ۴۳۸ — ز خوان وصل تو تا با من گدا چه رسد
شمارهٔ ۴۳۴ — زاهد باریک‌بین لب‌های باریک تو دید
شمارهٔ ۴۳۹ — زان پیشتر که دیده جمال تو دیده بود
شمارهٔ ۴۴۱ — ز غمزه‌های نو چندانکه ناز میبارد
شمارهٔ ۴۴۳ — ز ماهتاب جمالت ز ماه تاب رود
شمارهٔ ۴۴۴ — ز مستی چشم او هرگز به حال ما نمی‌افتد
شمارهٔ ۴۴۲ — زلفت که بر سمن گرهی عنبرین زند
شمارهٔ ۴۴۵ — ساقی بیار باده که عید صیام شد
شمارهٔ ۴۴۸ — سرو اگر زآن قدر رفتار به بالاست زیاد
شمارهٔ ۴۴۷ — سر زلفت نمی خواهم که در دست صبا افتد
شمارهٔ ۴۴۶ — سالها دل در هوایت بر سر هر کو دوید
شمارهٔ ۴۵۰ — سرو را هرکه راست می‌گوید
شمارهٔ ۴۵۳ — شب که در خلوتم آن شمع شکر لب باشد
شمارهٔ ۴۵۶ — شوخی از چشم تو عجب نبود
شمارهٔ ۴۴۹ — سر ما را نرسد اینکه به پای تو رسد
شمارهٔ ۴۵۴ — شبی که روی تو ما را چراغ مجلس شد
شمارهٔ ۴۵۲ — سرو سهی در بوستان چندانکه بالا می‌کشد
شمارهٔ ۴۵۵ — شبی کز آتش عشق تو جانم سوختن گیرد
شمارهٔ ۴۵۱ — سروسهی به بستان گر سال‌ها برآید
شمارهٔ ۴۵۹ — عاشقانت بسحرها که دعا می گویند
شمارهٔ ۴۶۱ — عاشقان درد ترا دولت افزون خوانند
شمارهٔ ۴۶۲ — عاشقان را جور و نازیار می باید کشید
شمارهٔ ۴۵۷ — صبا ز دوست پیامی بسوی ما آورد
شمارهٔ ۴۶۰ — عاشقان خط تو را مشک ختا می‌گویند
شمارهٔ ۴۵۸ — صوفی از رندان بپوشد می که در خلوت بنوشد
شمارهٔ ۴۶۳ — عاشقان روی ترا نور مصور خوانند
شمارهٔ ۴۶۴ — عاشقان طالب و صاحب نظران در کارند
شمارهٔ ۴۶۹ — عندلیبی می زند بر گل نوانی بشنوید
شمارهٔ ۴۷۱ — غبار خاک در او چو در خیال آرید
شمارهٔ ۴۷۰ — عید می آید و مردم مه نو میطلبند
شمارهٔ ۴۶۵ — عاشقان قصه های نو شنوید
شمارهٔ ۴۷۲ — غم عشقت دل ما را همیشه شاد میدارد
شمارهٔ ۴۶۶ — عرفات عشق بازان سر کوی بار باشد
شمارهٔ ۴۶۷ — عشق بر آتش بسوخت دفتر بود و نبود
شمارهٔ ۴۶۸ — عکس رویت چون فتد در آب آب از خود رود
شمارهٔ ۴۷۶ — قلم صحیفة شوق ار هزار باره نویسد
شمارهٔ ۴۷۹ — کمترین کاری مراکز دیدهٔ گریان فتاد
شمارهٔ ۴۷۷ — کدام ناز و تنعم به ذوق آن برسد
شمارهٔ ۴۷۵ — قدح بدور لیت پر ز خون دلی دارد
شمارهٔ ۴۷۴ — فرح به سینه پر غصه بی تو چون آید
شمارهٔ ۴۸۰ — گدای کوی ترا پادشاه میخوانند
شمارهٔ ۴۷۳ — غنچه از رشک دهان نو دهان گرد آورد
شمارهٔ ۴۷۸ — کسی که درد تو خواهد دلش دوا چه کند
شمارهٔ ۴۸۳ — گر بگذری سوی چمن سرو سهی از جا رود
شمارهٔ ۴۸۱ — گر آن به در زکاة حسن مسکین تر گدا جوید
شمارهٔ ۴۸۷ — اگر درد تو از حبیب باشد
شمارهٔ ۴۸۵ — گر تو از پرده به ما رخ بنمانی چه شود
شمارهٔ ۴۸۴ — گر ترا از ستم و جور خدا توبه دهد
شمارهٔ ۴۸۲ — گر به سنگ سنمم عشق تو دندان شکند
شمارهٔ ۴۸۶ — گرچه سرو چمن از آب روانی دارد
شمارهٔ ۴۸۸ — گر دل ز دسته زلف تو افغان کشیده بود
شمارهٔ ۴۹۲ — گر قرار تو به دلها نه چنانست که بود
شمارهٔ ۴۹۳ — گر مه به زمین باشد آن زهره‌جبین باشد
شمارهٔ ۴۹۵ — گل را به دور روی تو کس بو نمی‌کند
شمارهٔ ۴۹۶ — گیرم که از تو بر من مسکین جفا رود
شمارهٔ ۴۹۴ — گفتمش حال دل گمشده دانی چون شد
شمارهٔ ۴۹۰ — گر دم زنم بی روی او شرم آیدم از روی خود
شمارهٔ ۴۹۱ — گرفتار سر زلفت کجا در بند سر باشد
شمارهٔ ۴۸۹ — گر دلم در زلف پنهان کرده‌ای پیدا شود
شمارهٔ ۴۹۸ — البش جان عاشق هوس میکند
شمارهٔ ۴۹۹ — ما بساط نیکنامی باز طی خواهیم کرد
شمارهٔ ۴۹۷ — لب ار اینست و گفتار این شکر باری چه می گوید
شمارهٔ ۵۰۲ — ما را بپای بوسی تو گر دسترس بود
شمارهٔ ۵۰۱ — مائیم دل و دین به تو در باخته ای چند
شمارهٔ ۵۰۰ — ما بکوی یار خود بخود سفر خواهیم کرد
شمارهٔ ۵۰۴ — ما را شب فراق کجا خواب می‌برد
شمارهٔ ۵۰۳ — ما را دگر بر آن در خواب شبان نباشد
شمارهٔ ۵۰۷ — مرا بی تو از دیده خون می رود
شمارهٔ ۵۱۰ — مرا ز پیش براندی جفا همین باشد
شمارهٔ ۵۰۸ — مرا بی تو آسوده حالی نباشد
شمارهٔ ۵۰۹ — مرا دلیست که از بار بار میطلبد
شمارهٔ ۵۰۵ — ما را گلی از روی تو چیدن نگذارند
شمارهٔ ۵۰۶ — ما را هوس مسجد و سجاده نباشد
شمارهٔ ۵۱۱ — مرا ز خاک ره آن مه همیشه کم دارد
شمارهٔ ۵۱۲ — مرا ز صحبت باران چه کار بگشاید
شمارهٔ ۵۱۴ — مریض عشق بتان را بر طبیب نباشد
شمارهٔ ۵۱۶ — من به درد دل خوشم جان مرا صحت چه سود
شمارهٔ ۵۱۷ — من بر سر آن کر بچه کارم همه دانند
شمارهٔ ۵۱۹ — مهره روی تو نه در خورد من مسکین بود
شمارهٔ ۵۱۳ — مرا لطف گفتارش از راه برد
شمارهٔ ۵۱۵ — مکن بیم که شمشیر رقیب ما بران باشد
شمارهٔ ۵۲۰ — مهر قیامتی را هرگز زوال باشد
شمارهٔ ۵۱۸ — به با رخ تو خود را بوجه می ستای
شمارهٔ ۵۲۷ — نخل مدنی ثمر برآورد
شمارهٔ ۵۲۶ — نام به بردم شبی روی توام آمد به یاد
شمارهٔ ۵۲۸ — ندارد آن دهان گفتم نشان گفتا چنان باشد
شمارهٔ ۵۲۳ — مه نامهربان من وفاداری نمیداند
شمارهٔ ۵۲۴ — می برند از تو جفا بی سرو سامانی چند
شمارهٔ ۵۲۲ — به من عید شد مبارک باد
شمارهٔ ۵۲۱ — مه طلعت ترا به تمامی غلام شد
شمارهٔ ۵۲۵ — نام مَه بردم شبی روی توام آمد به یاد
شمارهٔ ۵۳۱ — نوبهاران ز گلم بوی تو خوش می آید
شمارهٔ ۵۳۰ — نمی خواهم که کسی با آن شکر لب هم نفس باشد
شمارهٔ ۵۳۲ — نور چشمی بر صاحب‌نظری می‌آید
شمارهٔ ۵۳۴ — وَرَقِ روی تو عُشّاق نکو می‌خوانند
شمارهٔ ۵۳۳ — نور چشمی تو ما را نظری می‌باید
شمارهٔ ۵۳۶ — وقتی مرید بود دل اکنون غلام شد
شمارهٔ ۵۳۵ — وصل او مانده چرا دولت دنیا طلبید
شمارهٔ ۵۲۹ — نقطه دایره لطف دهان تو بود
شمارهٔ ۵۴۰ — هر قطره خون که از مژه بر روی ما چکد
شمارهٔ ۵۴۲ — هر کجا ذکری از آن ابروی پرخم می رود
شمارهٔ ۵۳۷ — هدایه خواندی و هیچت هدایتی نرسید
شمارهٔ ۵۳۸ — هر سحر کز سر کوی تو صبا برخیزد
شمارهٔ ۵۳۹ — هر شب که از تو سوخته آه بر کشد
شمارهٔ ۵۴۱ — هر کجا با باد آن لب مجلسی انگیختند
شمارهٔ ۵۴۳ — هر کسی در حرم عشق تو محرم نشود
شمارهٔ ۵۴۴ — هر کسی در سر ازینگونه هوسها دارند
شمارهٔ ۵۵۲ — هزار سرو که در حد اعتدال برآید
شمارهٔ ۵۴۵ — هر که در راه تو اول قدم از خویش برید
شمارهٔ ۵۵۰ — هر گل که ز خاک من بروید
شمارهٔ ۵۵۱ — هزار بار فزون ناز او گرم بکشد
شمارهٔ ۵۴۸ — هرگز ز زلف خویان بوی وفا نباید
شمارهٔ ۵۴۶ — هرکه وصلش طلبد ترک سرش باید کرد
شمارهٔ ۵۴۹ — هرگزم روزی نداد آن طرفة بغداد داد
شمارهٔ ۵۴۷ — هرگز به باد زلف خود آن مه رها نکرد
شمارهٔ ۵۵۳ — همه عمر از تو به من بوی وفائی نرسید
شمارهٔ ۵۵۸ — یارب آن شمع چگل دوش به مهمان که بود
شمارهٔ ۵۵۹ — بار چندان که جفا جست و دل آزاری کرد
شمارهٔ ۵۶۰ — بار در زیر لب چو خنده کند
شمارهٔ ۵۵۷ — یار اگر چاره گر عاشق بیچاره شود
شمارهٔ ۵۵۵ — هیچ آن دهان شیرین کس را عیان نباشد
شمارهٔ ۵۵۶ — یاد روی تو چو در خاطر ما می گذرد
شمارهٔ ۵۵۴ — همه کس را نظری از تو تمنا باشد
شمارهٔ ۵۶۴ — بار هر دم ز من خسته چرا می رنجد
شمارهٔ ۵۶۵ — یک چشم زدن چشم تو بی ناز نباشد
شمارهٔ ۵۶۶ — آن ترک مست بین که چها می کند دگر
شمارهٔ ۵۶۸ — ای من غلام روی تو هر چه تمامتر
شمارهٔ ۵۶۳ — بار ما سرو بلند است بگوئیم بلند
شمارهٔ ۵۶۲ — بار غروری به حسن خویش ندارد
شمارهٔ ۵۶۷ — ای به زلف از شیروان عبارتر
شمارهٔ ۵۶۱ — بار سر می‌خواهد از من خواهم گردن نهاد
شمارهٔ ۵۷۵ — چشم تو که داشت خواب بسیار
شمارهٔ ۵۷۱ — بر سر کوی تو گر بودی مرا راه گذر
شمارهٔ ۵۷۲ — بر فروز امشب به طلعت مجلس ای ماه منیر
شمارهٔ ۵۷۴ — چراغ عمر ندارد فروغ بی رخ پار
شمارهٔ ۵۶۹ — با روی تو چیست جنت و هور
شمارهٔ ۵۷۰ — بیاید بر آن دیده بگریست زار
شمارهٔ ۵۷۶ — چندان بگریم بر در آن بیوفا شام و سحر
شمارهٔ ۵۷۳ — تو آن شاخ گلی ای شوخ دلبر
شمارهٔ ۵۸۲ — دل دگر غم دارد از تو جان دگر
شمارهٔ ۵۷۹ — خوش نسیمی است بوی صحبت یار
شمارهٔ ۵۸۰ — دارم اندک روشنائی در بصر
شمارهٔ ۵۷۸ — خاک راه تر از آن روز که آمد به نظر
شمارهٔ ۵۸۴ — دلی دارم ز چشمت ناتوان‌تر
شمارهٔ ۵۸۳ — دل رفت و نماند عقل و تدبیر
شمارهٔ ۵۸۱ — دردا که رفت عمر وه نکردیم هیچ کار
شمارهٔ ۵۷۷ — چهره‌ و دیده چه حاصل که به خون کرد نگار
شمارهٔ ۵۹۱ — مگر ترک جفا و بکن جفای دگر
شمارهٔ ۵۹۲ — من گریان چه کنم زآن مژه و غمزه حذر
شمارهٔ ۵۸۵ — از سودای سر زلف چو زنجیر
شمارهٔ ۵۸۷ — عاشق کند مشاهده حق بروی یار
شمارهٔ ۵۸۸ — گر قبول نو فتد از من بیدل سیر و زر
شمارهٔ ۵۸۹ — ما در این شهر ملولیم و از این قوم نغور
شمارهٔ ۵۸۶ — زهی چو کعبه ترا صد هزار سر بر در
شمارهٔ ۵۹۰ — مرا گونی بمیر از من چه تقصیر
شمارهٔ ۶۰۰ — دریغ از جورت آمد وز جفا نیز
شمارهٔ ۵۹۹ — چو عشق آمد ای عقل خیز و گریز
شمارهٔ ۵۹۶ — ای خاک آستان تو شاهان سر فراز
شمارهٔ ۵۹۸ — به دعوی قدت سرو سر افراز
شمارهٔ ۵۹۷ — با چشم خوش ای شوخ مرا جنگ مینداز
شمارهٔ ۵۹۳ — می خورد خونم به شوخی شاد و خندان آن پسر
شمارهٔ ۵۹۴ — آرزو برده ام که چشم تو باز
شمارهٔ ۵۹۵ — آنکه انداخت ز پایم چو سر زلف دراز
شمارهٔ ۶۰۷ — ما سر فدای خاک رهت کرده ایم باز
شمارهٔ ۶۰۸ — مجلس ما به حضور تو چنانست امروز
شمارهٔ ۶۰۶ — ما را بچه جرم از نظر انداخته باز
شمارهٔ ۶۰۴ — کشت چشم تو ام به شیوه و ناز
شمارهٔ ۶۰۲ — زاهد شهرم و صاحب نظر و شاهد باز
شمارهٔ ۶۰۳ — سر من خاک پایت باد و جان نیز
شمارهٔ ۶۰۱ — رفت عمر و نشد آن شوخ به ما بار هنوز
شمارهٔ ۶۰۵ — گل رخسار ترا وقت تماشاست هنوز
شمارهٔ ۶۱۰ — نیست از سوز تو جان را نه گریز
شمارهٔ ۶۱۱ — بار بیرون نشد ز خانه هنوز
شمارهٔ ۶۱۶ — دل من طلبکار بار است و بس
شمارهٔ ۶۱۳ — تو زما وصف آن جمال مپرس
شمارهٔ ۶۱۵ — دارم من از جهان غم باری همین و بس
شمارهٔ ۶۱۲ — از بار دین و دنیا باشد مراد هر کس
شمارهٔ ۶۰۹ — مژه تیزست و غمزه نیز و تو نیز
شمارهٔ ۶۱۴ — خیال خال لبش می کنم به خواب هوس
شمارهٔ ۶۲۰ — من و دردت مرا دوا این بس
شمارهٔ ۶۱۸ — گر به مسجد نروم قبله من روی تو بس
شمارهٔ ۶۱۹ — گفتمش نام تو گفتا از مه تابان پرس
شمارهٔ ۶۲۱ — آن غمزه چو از ریش دل آزرد سر نیش
شمارهٔ ۶۲۲ — آنکه ز بی گنه کشی نیست دمی ندامتش
شمارهٔ ۶۲۴ — به خواب آن لعل میگون دیده ام دوش
شمارهٔ ۶۱۷ — ساقی به می بر افروز امشب چراغ مجلس
شمارهٔ ۶۲۳ — آنکه می خوانند مردم مردم چشم منش
شمارهٔ ۶۳۱ — دل که دلداری ندارد دل نشاید خواندنش
شمارهٔ ۶۲۵ — به مطرب شبه چه خوش میگفت چنگش
شمارهٔ ۶۲۷ — دارد به سجده شبها به روی بر زمینی
شمارهٔ ۶۲۹ — دلا نسیم عنایت وزید حاضر باش
شمارهٔ ۶۳۲ — رفت بار من و بگذاشت مرا با دل ریش
شمارهٔ ۶۲۸ — دال زلف و الف قامت و میم دهنش
شمارهٔ ۶۳۰ — دل مسکین که می بینی ازینسان بی زر و زورش
شمارهٔ ۶۲۶ — چه گفت با تو شنیدی رباب و عود به گوش
شمارهٔ ۶۳۶ — شوخی که کشد عاشق نزدیک من آریدش
شمارهٔ ۶۳۴ — زهی کشیده کمان ابروی تو تا بن گوش
شمارهٔ ۶۳۵ — سرو دیوانه شدست از هوس بالایش
شمارهٔ ۶۳۸ — گر زلف دراز فکنی از طرف بناگوش
شمارهٔ ۶۳۷ — کسی که دل طرف زلف یار میکشدش
شمارهٔ ۶۴۰ — لاابالی را اگر سامان نباشد گو مباش
شمارهٔ ۶۳۳ — رفتی ز برم عاقبت ای شوخ جفا کیش
شمارهٔ ۶۳۹ — گنه دیده گراینست که کردم نگهش
شمارهٔ ۶۴۶ — می میرسد از باغ به خدمت برسیدش
شمارهٔ ۶۴۵ — من باده بخورم چکنم گو حرام باش
شمارهٔ ۶۴۱ — لب میگزد چو چشم گشایم بدیدنش
شمارهٔ ۶۴۸ — نیستم دسترسی آنکه ببوسم پایش
شمارهٔ ۶۴۷ — نشان شیروان دارد سر زلف پریشانش
شمارهٔ ۶۴۲ — ما به شادی جهانی نفروشیم
شمارهٔ ۶۴۴ — مرا بگفت کسان چون قلم مران از پیش
شمارهٔ ۶۴۳ — ما به فریاد آمدیم از ناله شبهای خویش
شمارهٔ ۶۵۳ — کسی که دوست ندارد ز جان ندارد حظ
شمارهٔ ۶۵۶ — بار بنشست به مجلس بنشانید چراغ
شمارهٔ ۶۵۲ — داریم ساقیا هوس عشرت و نشاط
شمارهٔ ۶۵۴ — دل چه کند سرو و تماشای باغ
شمارهٔ ۶۵۵ — کنار آب و لب جویبار و گوشه باغ
شمارهٔ ۶۵۰ — به نینی که بر آن در بریم سجده خاص
شمارهٔ ۶۵۱ — کجا کنند به تیغ از تو عاشقان اعراض
شمارهٔ ۶۴۹ — یار خرمن سوز ما گو روی گندمگون بپوش
شمارهٔ ۶۵۷ — ای خَطَت خوب و عبارت نازک و لب‌ها لطیف
شمارهٔ ۶۵۸ — در زورق حیات است جان رقیب خائف
شمارهٔ ۶۶۰ — به حسن خلق بستان دل ز عشاق
شمارهٔ ۶۶۲ — طبیب عشق به خون گو بساز شربت عاشق
شمارهٔ ۶۵۹ — زهی بدایت حسن رخنه نهایت لطف
شمارهٔ ۶۶۳ — هوای وصل تو دارد غریق بحر فراق
شمارهٔ ۶۶۴ — ز حسرت خاک شد این چشم غمناک
شمارهٔ ۶۶۱ — به مسجد هفته از تو کجا یک سجده لایق
شمارهٔ ۶۶۸ — ای رایت جمال تو نقش نگین دل
شمارهٔ ۶۷۱ — بی تو مرا خواب و خیال وصال
شمارهٔ ۶۶۵ — اگرچه دور بود از تو مه به صد فرسنگ
شمارهٔ ۶۶۶ — نارگی می جنبدم در تن چو چنگ
شمارهٔ ۶۷۲ — پری به حسن و لطافت نداشت با همه حال
شمارهٔ ۶۶۹ — ای ورق گل بهشت از رخ نازکت خجل
شمارهٔ ۶۷۰ — به زلف و خال تو کردی خون خویش سبیل
شمارهٔ ۶۶۷ — ز رویم وقت کشتن می رود رنگ
شمارهٔ ۶۷۶ — گر چشم شوخ نست به عاشق کشی مثل
شمارهٔ ۶۷۴ — مرو مایل به قد تست چه حاجت به دلیل
شمارهٔ ۶۷۸ — مرا سرگشته میدارد خیال زهد بی حاصل
شمارهٔ ۶۷۵ — عشق حرفی ست که دال است بر آیات کمال
شمارهٔ ۶۷۹ — مرا گویند عاشق گرد و بیدل
شمارهٔ ۶۷۷ — لاف رندی مزن ای زاهد پاکیزه خصال
شمارهٔ ۶۸۰ — نیست جز درد سری زین دل غمگین حاصل
شمارهٔ ۶۷۳ — زاهد شهرم ز رندی می کند هر دم سؤال
شمارهٔ ۶۸۴ — از لب و زلف او نشان جستم و باز یافتم
شمارهٔ ۶۸۸ — باز در آن کو گذری یافتم
شمارهٔ ۶۸۲ — آن دهان را بدو لب قند مکرر گفتم
شمارهٔ ۶۸۷ — با تو از دل نشانه یافته‌ام
شمارهٔ ۶۸۵ — ای بخت بارینی که به باران رسانیم
شمارهٔ ۶۸۶ — ای زنگیان زلف ترا شاه چین غلام
شمارهٔ ۶۸۳ — از لب او تاخیری بافتیم
شمارهٔ ۶۸۱ — نیست کس را به حسن روی تو قیل
شمارهٔ ۶۹۴ — به درد تو جز ناله همدم ندارم
شمارهٔ ۶۹۱ — بیوی خویش گردان زنده بازم
شمارهٔ ۶۹۰ — باز می بیخودی بروی تو خوردیم
شمارهٔ ۶۹۶ — بسی درد از غم عشقت کشیدم
شمارهٔ ۶۹۵ — بر آمد جان ز شوق آن دهانم
شمارهٔ ۶۸۹ — باز در عشق یکی دل به غلامی دادم
شمارهٔ ۶۹۲ — بحمدالله که دیگر بار، روی دوستان دیدم
شمارهٔ ۶۹۳ — به خالت نسبت مشک ختنا کردم خطا کردم
شمارهٔ ۶۹۷ — بکش به ناز مرا ای به غمزه آفت مردم
شمارهٔ ۷۰۱ — پیش رخ نو مه را حسنی چنان ندیدم
شمارهٔ ۷۰۳ — تا دست به زلف یار بردیم
شمارهٔ ۷۰۴ — ترا بر دیده من جاست گفتم
شمارهٔ ۶۹۸ — بگذار تا به گلشن روی تو بگذریم
شمارهٔ ۷۰۰ — بی تو نفسی که زنده مانم
شمارهٔ ۶۹۹ — بیا ساقی که بیخ غم به دور گل براندازیم
شمارهٔ ۷۰۲ — تا خانه دل جای تمنای تو کردیم
شمارهٔ ۷۰۶ — ترا در دل وفا باشد چه دانم
شمارهٔ ۷۰۷ — ترا شوخ اندک وفا گفته ایم
شمارهٔ ۷۰۹ — ترا گر بی وفا گفتم چه گفتم
شمارهٔ ۷۱۰ — جان دارم و دل دارم سر دارم و زر دارم
شمارهٔ ۷۰۵ — ترا چون چشم خود دیگر به مردم دید نتوانم
شمارهٔ ۷۱۱ — چرا رنجید یار از من گناه خود نمی دانم
شمارهٔ ۷۰۸ — را که هست ز ساعد در آستین پرسیم
شمارهٔ ۷۱۲ — چون روز روشن است که ما رند و عاشقیم
شمارهٔ ۷۲۰ — خیال چشم و ابرویت شبی در خواب می‌دیدم
شمارهٔ ۷۱۸ — حقوق ناز و عتاب حبیب من دانم
شمارهٔ ۷۱۶ — چه خوش‌تر دولتی زینم که دایم با تو بنشینم
شمارهٔ ۷۱۳ — چه بودی گر شبی در خواب رفتی چشم بیدارم
شمارهٔ ۷۱۹ — خال لب توست داغ جانم
شمارهٔ ۷۱۴ — چه خسته میکنی ای جان به غمزه خاطر مردم
شمارهٔ ۷۱۵ — چه خوش بود آن شبی کز در در آمد یار مهرویم
شمارهٔ ۷۱۷ — چه رنجم از تو گر کشتی به نازم
شمارهٔ ۷۲۵ — دل ز چشم او به نازی مست شد بی خویش هم
شمارهٔ ۷۲۴ — دل برفت از دست ما تنها نه دل دلدار هم
شمارهٔ ۷۲۸ — دوش آرزونی شکسته بودم
شمارهٔ ۷۲۱ — دارم آن سر که سر زلف نگاری گیرم
شمارهٔ ۷۲۳ — درین زحمت که این نوبت من از ریش درون دارم
شمارهٔ ۷۲۷ — دل نیست به دستم بر دلبر چه فرستم
شمارهٔ ۷۲۲ — در دست در درونم درمان آن ندانم
شمارهٔ ۷۲۶ — دل گرفت از بتان به رویم
شمارهٔ ۷۳۲ — رخ بپوشید و جگر میسوزدم
شمارهٔ ۷۳۳ — رخت رشک قمر گفتیم گفتیم
شمارهٔ ۷۳۰ — دوش بی روی تو روی از خون دل برداشتم
شمارهٔ ۷۳۱ — رحمت آری و کنی چاره این درد نهانم
شمارهٔ ۷۳۵ — روز عید است و من امروز بر آن در میرم
شمارهٔ ۷۳۶ — روز نشاطست و عیش باده بیارید و جام
شمارهٔ ۷۳۴ — رفت از دست من آن زیبا نگاری چون کنم
شمارهٔ ۷۲۹ — دوش با خود ترانه می‌گفتم
شمارهٔ ۷۳۹ — ز ابرویت به محراب نیازم
شمارهٔ ۷۳۸ — رویت گل سیراب نگوییم چه گوییم
شمارهٔ ۷۴۴ — سر بر در توأم بنگر سربلندیم
شمارهٔ ۷۴۰ — زیر لب قند مکرر سخنت را گفتم
شمارهٔ ۷۴۳ — سحر خروش کنان بر درت گذر کردیم
شمارهٔ ۷۴۱ — ساقی بیار شیشه می تا به هم خوریم
شمارهٔ ۷۳۷ — روز و شب از غم عشق تو در اندیشه درم
شمارهٔ ۷۴۲ — سالها شد که در تک و پوییم
شمارهٔ ۷۵۱ — صحبت عاشق و حبیب بهم
شمارهٔ ۷۴۹ — شبی که بی رخ آن شمع مه جبین باشم
شمارهٔ ۷۴۸ — شب که ز حسرت رخت چشم به ماه کرده ام
شمارهٔ ۷۵۲ — صحبت یارِ بهشتی‌ست پُر از ناز و نعیم
شمارهٔ ۷۴۷ — شاه مرغانم سوی تخت سلیمان می پرم
شمارهٔ ۷۴۶ — سر که بر پای تو بنهادم از آن بردارم
شمارهٔ ۷۵۰ — شوخ چشمیم کشد دل که کشد از نازم
شمارهٔ ۷۴۵ — سر زلف تو کرد آخر به سودایی گرفتارم
شمارهٔ ۷۵۷ — عمریست که از خلوته در میکده مسئوریم
شمارهٔ ۷۵۶ — عمریست کز دیار تو محروم مانده ایم
شمارهٔ ۷۵۹ — غم دوست من مغتنم می‌شمارم
شمارهٔ ۷۶۰ — قدحی بیار ساقی که ز توبه شرمسارم
شمارهٔ ۷۵۳ — صد جان ز لبت به وام گیرم
شمارهٔ ۷۵۴ — صفت زلف کجت راست نباید به قلم
شمارهٔ ۷۵۸ — عید می آید و وقتست که در مه نگریم
شمارهٔ ۷۵۵ — عشق تو داغ بندگی باز کشیده بر دلم
شمارهٔ ۷۶۸ — گر دهد دستم کز آن عارض نقابش بر کنم
شمارهٔ ۷۶۳ — گر بی تو یک دو دم من بیمار زیستم
شمارهٔ ۷۶۲ — گر به میخانه حریف می و شاهد باشم
شمارهٔ ۷۶۶ — گر خود هزار سنگ ملامت به سر خورم
شمارهٔ ۷۶۵ — گر جان ز من دلشده خواهی بسپارم
شمارهٔ ۷۶۱ — قراری کرده‌ام با خود که چون در پیش یار افتم
شمارهٔ ۷۶۴ — گر تو سر خواهی ز من سر با تو ببارم به چشم
شمارهٔ ۷۶۷ — گر دل طلبی از من جان هم به تو در بازم
شمارهٔ ۷۷۶ — ما از لب تو کام ندیدیم و گذشتیم
شمارهٔ ۷۷۰ — گر گذاری که با تو در نگویم
شمارهٔ ۷۷۵ — ما از شراب و شاهد صد بار توبه کردیم
شمارهٔ ۷۶۹ — گر کام خود از لبت بگیرم
شمارهٔ ۷۷۱ — اگر من از عشق آن دو رخ میرم
شمارهٔ ۷۷۲ — گفت دلدارم که از هجران دلت خون می‌کنم
شمارهٔ ۷۷۳ — گفت یار از غیرِ ما پوشان نظر گفتم: به چشم!
شمارهٔ ۷۷۴ — ما از نو سخنور جهانیم
شمارهٔ ۷۸۳ — ما را سر آنست که در پای تو افتیم
شمارهٔ ۷۷۸ — ما به سودای تو دامن ز جهان در چیدیم
شمارهٔ ۷۸۰ — ما خانه دل جای تمنای تو کردیم
شمارهٔ ۷۸۴ — ما رند و قلندر صفت و عاشق و مستیم
شمارهٔ ۷۷۷ — ما با غم تو خرم و آسوده‌خاطریم
شمارهٔ ۷۸۲ — ما درین شهر به دام صنمی در بندیم
شمارهٔ ۷۸۱ — ما در حریم مجلس عشاق محرمیم
شمارهٔ ۷۷۹ — ما چو قطع نظر از روی نکو نتوانیم
شمارهٔ ۷۸۸ — مریض عشقم و درد تو دارم
شمارهٔ ۷۸۷ — مرا گویند باران کیست بار تو چرا گویم
شمارهٔ ۷۹۱ — من ترا مانده به هر بار کجا بار شوم
شمارهٔ ۷۸۵ — ما ز سگان درت بیشتر و کمتریم
شمارهٔ ۷۸۹ — من ازین خرقه آلوده که در بر دارم
شمارهٔ ۷۸۶ — ما لبت را نمک، شوان ملاحت خوانیم
شمارهٔ ۷۹۲ — من ترک زهد کرده و رندی گزیده‌ام
شمارهٔ ۷۹۰ — من برین در بنده‌ام تا زنده‌ام
شمارهٔ ۷۹۷ — من ز مهرت هر سحر کز سوز دل دم می‌زنم
شمارهٔ ۷۹۸ — من طاقت دوری ز رخ یار ندارم
شمارهٔ ۷۹۹ — من که از وصل تو ای دوست جدا می باشم
شمارهٔ ۷۹۳ — من دل خسته به درد تو دوا یافته ام
شمارهٔ ۷۹۵ — من ز جانان به جان گریخته‌ام
شمارهٔ ۷۹۶ — من ز غمت خرم و به یاد تو شادم
شمارهٔ ۸۰۰ — من و درد تو آنگه باد مرهم
شمارهٔ ۷۹۴ — من ز بویش بی‌خود و دیوانه‌ام
شمارهٔ ۸۰۴ — نرود نقش خیال تو زمانی ز ضمیرم
شمارهٔ ۸۰۸ — هر شبی تا به سحر دست دعا بگشایم
شمارهٔ ۸۰۱ — من همچو گردم در رهت زآن رو طلبکار توام
شمارهٔ ۸۰۶ — نیست جز غم بینو خوردن دیگرم
شمارهٔ ۸۰۲ — مهی نشست خیال رخت به خانه چشم
شمارهٔ ۸۰۵ — نقد جان چیست که در دامن جانان ریزم
شمارهٔ ۸۰۷ — وصف دهن تنگ تو من هیچ نگویم
شمارهٔ ۸۰۳ — نام آن لب به خط سبز به جانی دیدم
شمارهٔ ۸۰۹ — هر شبی خاک درت از گریه پرخون می‌کنم
شمارهٔ ۸۱۵ — آتش دوری دل ما بر نتابد بیش ازین
شمارهٔ ۸۱۰ — هرگاه که به ناکامی دور از لب بار افتم
شمارهٔ ۸۱۱ — یار اشکم دید و شد بر من رحیم
شمارهٔ ۸۱۳ — بار هر چند به ناحق طلبه آزارم
شمارهٔ ۸۱۲ — یار من بار دگر می طلبد دانستم
شمارهٔ ۸۱۴ — یک شب نسیم زلفت از حلقه شنودم
شمارهٔ ۸۱۶ — آمد درون دل غمت دیگر نمی آید برون
شمارهٔ ۸۲۳ — ای غمت فوت جان سوختگان
شمارهٔ ۸۲۲ — ای غمت آرام جان عاشقان
شمارهٔ ۸۲۰ — ای خوش آن باد که از کوی تو آید بر من
شمارهٔ ۸۱۷ — آمد لب تو باز بصد نازه در سخن
شمارهٔ ۸۲۱ — ای عادت قدیمت دلهای ما شکستن
شمارهٔ ۸۱۸ — امروز بحمدالله فارغ شدم از دشمن
شمارهٔ ۸۲۴ — ای لبت چون شکر و نقل دهان نیز چنان
شمارهٔ ۸۱۹ — ای بدل نزدیک و دور از دیدن گریان من
شمارهٔ ۸۲۶ — با درد تو آرمید نتوان
شمارهٔ ۸۲۸ — بدیده سوی تو حیف آیدم گذر کردن
شمارهٔ ۸۳۰ — بر درت بی آب شد اشکم ز بسیار آمدن
شمارهٔ ۸۲۷ — بحر عشقت بحر بی پایاب گفتن میتوان
شمارهٔ ۸۳۱ — برگ گل خواندمش از لطف برنجید ز من
شمارهٔ ۸۲۵ — ای نهاده بار هجران بر دل پر درد من
شمارهٔ ۸۲۹ — به رخ قدر گل و گلزار بشکن
شمارهٔ ۸۳۲ — تا رفتی از برم شده ام زار و ناتوان
شمارهٔ ۸۴۰ — خواجه چرا نشسته‌ای خیز که رفت کاروان
شمارهٔ ۸۳۸ — خاک پایت دوست دارد روی من
شمارهٔ ۸۳۷ — حدیث یار شیرین لب نگنجد در دهان من
شمارهٔ ۸۳۹ — خبری یافتم از یار مپرسید ز من
شمارهٔ ۸۳۳ — ترک دل گفت آن دو چشم و دل ز تیر غمزه خون
شمارهٔ ۸۳۵ — چو زلف یار ز خود لازم است ببریدن
شمارهٔ ۸۳۴ — چشم اگر اینست و ابرو این و ناز و شیوه این
شمارهٔ ۸۳۶ — چه خوش است از تو بوس بخوشی نیاز کردن
شمارهٔ ۸۴۳ — خواهیم نقد جان و سر در پای جانان ریختن
شمارهٔ ۸۴۶ — دلا نحفه جان به جانان رسان
شمارهٔ ۸۴۸ — دلبر نازک دل من هر زمان رنجد ز من
شمارهٔ ۸۴۴ — داری لب و دهانی شیرین ولی چه شیرین
شمارهٔ ۸۴۵ — در سر زنجیر زلف او من بی عقل و دین
شمارهٔ ۸۴۷ — دل است جایش و با دیده فتاده به خون
شمارهٔ ۸۴۱ — خوشا در کوی دلبر آرمیدن
شمارهٔ ۸۴۲ — خوش است بر لب معشوق مست بوسیدن
شمارهٔ ۸۵۰ — دلم را صبر ممکن نیست از روی نکو کردن
شمارهٔ ۸۴۹ — دل که میرفت ز خود چون نرود باز چنین
شمارهٔ ۸۵۳ — دوستان مرحمتی بر دل بیچاره من
شمارهٔ ۸۵۲ — دل نثار زلف جانان کرد جان خویشتن
شمارهٔ ۸۵۱ — دل من عاشق باریست که گفتن نتوان
شمارهٔ ۸۵۶ — زلف بر دوش آن پری در ماهتاب آمد برون
شمارهٔ ۸۵۵ — روی او از زلف دیدن می‌توان
شمارهٔ ۸۵۴ — راز عشقت ز دل آمد به زبان
شمارهٔ ۸۶۲ — سوختی ای مرهم جانها درون ریش من
شمارهٔ ۸۶۴ — شبی نگذرد بر دوچشم اشک گلگون
شمارهٔ ۸۶۰ — سوخت به داغ غم چنان دل که نماند ازو نشان
شمارهٔ ۸۶۳ — شبی خواهم چو شمعش لب گزیدن
شمارهٔ ۸۵۸ — زیر پا دامن کشان زلف دوتای او ببین
شمارهٔ ۸۶۱ — سوخت جانم تا ز پا افتاد زلفت بر ذقن
شمارهٔ ۸۵۹ — سرو می ماند به قد یار من
شمارهٔ ۸۵۷ — ز نشاط و عیش بادا لب تو همیشه خندان
شمارهٔ ۸۶۷ — عاشق کیست دلم باز نخواهم گفتن
شمارهٔ ۸۶۸ — عاشقی چیست مقیم در جانان بودن
شمارهٔ ۸۶۹ — عشق حالیست که جبریل بر آن نیست امین
شمارهٔ ۸۷۲ — که خبر برد به بار از من مبتلای غمگین
شمارهٔ ۸۷۱ — کارم ز دست شد نظری کن بکار من
شمارهٔ ۸۷۰ — قدمت آن با الف با سرو سیمین
شمارهٔ ۸۶۶ — طوطی ب نو دید و در افتاد در سخن
شمارهٔ ۸۶۵ — شه لشکر کش ما برد از ما عقل و هوش و دین
شمارهٔ ۸۷۵ — گر قد همچو سروش در بر توان گرفتن
شمارهٔ ۸۷۸ — من نخواهم دیده از رویت دگر برداشتن
شمارهٔ ۸۷۹ — من و محنت تو زهی راحت من
شمارهٔ ۸۸۰ — مه عیدت مبارک باد ای خورشید مهرویان
شمارهٔ ۸۷۴ — گر شبی آن مه ز منزل بی نقاب آید برون
شمارهٔ ۸۷۳ — گر سرزنیغ نیزت دارد سر بریدن
شمارهٔ ۸۷۷ — مرا که خرقة ارزق به باده شد گلگون
شمارهٔ ۸۷۶ — ما باز دل نهادیم بر جور دلستانان
شمارهٔ ۸۸۷ — هر دمی با دگری ناز مکن
شمارهٔ ۸۸۱ — میزند بر آتش دل جوش می آب اینچنین
شمارهٔ ۸۸۲ — نخواهم بیش از این از خلق راز خویش پوشیدن
شمارهٔ ۸۸۸ — آنکه رنگی نیست کس را از لب رنگین او
شمارهٔ ۸۸۶ — نیست بازی با رخ او عشق پنهان باختن
شمارهٔ ۸۸۳ — نمی دهد دهنت کام ما از آن لب شیرین
شمارهٔ ۸۸۴ — نوش کن خواجه علی‌رغم صُراحی‌شکنان
شمارهٔ ۸۸۵ — چه جویست آن روان در فر شیرین
شمارهٔ ۸۹۶ — ای نور دیده را نگرانی بسوی تو
شمارهٔ ۸۹۳ — ای دل حکایت غم خود با صبا بگو
شمارهٔ ۸۹۲ — ای دلاویزتر از رشته جان کا کل تو
شمارهٔ ۸۹۵ — ای کاش رفتمی چو صبا در حریم تو
شمارهٔ ۸۸۹ — آه که خاک راه شد دیده من به راه تو
شمارهٔ ۸۹۱ — ای حریم کعبه دل کوی تو
شمارهٔ ۸۹۰ — اگر دشنام می گونی مرا گو
شمارهٔ ۸۹۴ — ای دل غلام أو شدی ای من غلام تو
شمارهٔ ۸۹۸ — چاره کس نکند غمزه خونخواره تو
شمارهٔ ۹۰۱ — دل ضعیف به یکباره ناتوان شد ازو
شمارهٔ ۸۹۹ — چو در جان کرد و دل جا غمزه تو
شمارهٔ ۹۰۲ — دو بوسم که گفتی اگر گویم آن کو
شمارهٔ ۹۰۳ — زهی زان قامت رعنای دلجو
شمارهٔ ۸۹۷ — بی لب ساقی مرا می نرود در گلو
شمارهٔ ۹۰۴ — سرخوش است ای پسر مرا باتو
شمارهٔ ۹۰۰ — دل سوی او رفت جان هم گو برو
شمارهٔ ۹۰۸ — گفتا کئی تو‌، من بنده تو
شمارهٔ ۹۱۲ — ما به کلی طمع وصل بریدیم از تو
شمارهٔ ۹۱۱ — گفته‌ای از ما دلت بردار زنهار این مگو
شمارهٔ ۹۰۹ — گفتمش ماه پر است آن چهره گفتا پر مگو
شمارهٔ ۹۱۰ — گفتم ملکی یا بشری؟ گفت که هر دو
شمارهٔ ۹۰۵ — غلامِ پیرِ خراباتم و طبیعتِ او
شمارهٔ ۹۰۷ — گر مرا صد سر بوَد هر یک پر از سودای او
شمارهٔ ۹۰۶ — گر تیر کشی از طرف غمزهٔ جادو
شمارهٔ ۹۱۵ — از فرقت تو هر دم خون بارم از دو دیده
شمارهٔ ۹۱۷ — ای از حدیث زلف توام بر زبان گره
شمارهٔ ۹۱۶ — اشک چو لعل ریزد آن لب مرا ز دیده
شمارهٔ ۹۱۸ — ای با لب شیرین سخنت تلخ فتاده
شمارهٔ ۹۱۹ — ای چو چشم خوش تو چشم کسی کم دیده
شمارهٔ ۹۲۰ — ای خط مشکبار تو پیچیده گرد ماه
شمارهٔ ۹۱۴ — آن عارض و رخسار و جبین هست در سه ماه
شمارهٔ ۹۱۳ — نداند قدر حسنت کس به از تو
شمارهٔ ۹۲۴ — ای شیشهٔ دل ما در زیر پا شکسته
شمارهٔ ۹۲۵ — ای لب و گفتار تور شیرین همه
شمارهٔ ۹۲۸ — ای نبات قد سبزت شکرستان همه
شمارهٔ ۹۲۶ — ای مردم دو چشمم مثل رخت ندیده
شمارهٔ ۹۲۱ — ای دل ریش من از جور تو غمگین گونه
شمارهٔ ۹۲۳ — ای روان گرد درت اشک روان پیوسته
شمارهٔ ۹۲۲ — ای رخ و زلف سیاه تو شب تیره و ماه
شمارهٔ ۹۲۷ — ای منت جانفشان دیرینه
شمارهٔ ۹۳۱ — باد آرد بر من بوی تو ناگه ناگه
شمارهٔ ۹۳۶ — تا توانی دل مشتاق بدست آری به
شمارهٔ ۹۳۲ — برهگذار قد بار دیدم از ناگاه
شمارهٔ ۹۳۳ — به ناز کشتن او بازم آرزوست چه چاره
شمارهٔ ۹۳۵ — بینم ابروی تو پیوسته مه نو گه گه
شمارهٔ ۹۳۰ — با تو در دل نبایدم رخ ماه
شمارهٔ ۹۲۹ — به ابروان تو زاهد چو چشم وا کرده
شمارهٔ ۹۳۴ — بیروی او ز دیدهٔ بینا چه فایده
شمارهٔ ۹۴۳ — روی خوب از من مشتاق نپوشانی به
شمارهٔ ۹۳۷ — چو چشم مست تو دیدم خمارم از دیده
شمارهٔ ۹۳۹ — خواهم که کنم بار دگر در تو نظاره
شمارهٔ ۹۴۴ — زاد راه عاشقان اشک است و روی زرد و آه
شمارهٔ ۹۳۸ — چندین چه بلا و درد است این آه
شمارهٔ ۹۴۰ — در پای تو تنها به سر ماست فتاده
شمارهٔ ۹۴۲ — دلم ترسد در آن زلف خمیده
شمارهٔ ۹۴۱ — دلم به زخم زبانها نگردد آزرده
شمارهٔ ۹۴۸ — گر سر طلبی بر درت آریم به دیده
شمارهٔ ۹۵۱ — ما جگر سوختگان داغ تو داریم همه
شمارهٔ ۹۵۲ — مرا که روی تو بینم چه حاجت است
شمارهٔ ۹۵۰ — لب یار برهم چرا زد ز پسته
شمارهٔ ۹۴۹ — گفتم شکرست آن به دهان گفت ترا چه
شمارهٔ ۹۴۵ — زیر پا از زلف مشکین گه گهی میکن نگاه
شمارهٔ ۹۴۶ — شبت خوش باد ای باد سحرگاه
شمارهٔ ۹۴۷ — کحل بصر نیست جز آن خاک راه
شمارهٔ ۹۵۴ — هر نیر که بر جان ز تو از دور رسیده
شمارهٔ ۹۵۶ — باز خود را چو گل تازه بر آراسته ای
شمارهٔ ۹۵۸ — چرا جنییت شاهی بظلم تاخته ای
شمارهٔ ۹۵۹ — گر همه وقتی همه دلخون نه ای
شمارهٔ ۹۵۷ — تا به رخسار مه از غالیه چوگان زده‌ای
شمارهٔ ۹۶۰ — لیست آن بگو با شکر خورده ای
شمارهٔ ۹۵۵ — ای بار نازنین مگر از فتنه زاده‌ای
شمارهٔ ۹۵۳ — هر نیر کز تو بر دل غم پرور آمده
شمارهٔ ۹۶۴ — اگر در کشتنم تأخیر کردی
شمارهٔ ۹۶۵ — اگر ز محنت دنیا خلاص می‌طلبی
شمارهٔ ۹۶۸ — ای از خط تو زنگ بر آئینه شاهی
شمارهٔ ۹۶۷ — ای آیت حسن از رخ خوب تو مثالی
شمارهٔ ۹۶۳ — از در خویش مرا بر در غیری ببری
شمارهٔ ۹۶۱ — آشوب جانی شوخ جهانی
شمارهٔ ۹۶۶ — ای آفتاب روی تو در اوج دلبری
شمارهٔ ۹۶۲ — آن شوخ دی براهی میرفت همچو شاهی
شمارهٔ ۹۷۵ — ای صبا تاکی به زلف بار بازی می کنی
شمارهٔ ۹۷۲ — ای دهان تو قند و لب همه می
شمارهٔ ۹۷۴ — ای صبا بر خاک کوی یار ما خوش می‌روی
شمارهٔ ۹۷۰ — ای درد درون جان چه باشی
شمارهٔ ۹۷۱ — ای دل این بیچارگی و مستمندی تا به کی
شمارهٔ ۹۷۶ — ای گل روی ترا چون من بهر سو بلبلی
شمارهٔ ۹۶۹ — ای بوده با تو ما را خویشی و آشنایی
شمارهٔ ۹۷۳ — ای رخت آیت حسن و دهنت لطف خدای
شمارهٔ ۹۸۲ — باز دست از جانفشانان بر فشاندی
شمارهٔ ۹۷۸ — ای ولوله عشق تو به ره هرزه کویی
شمارهٔ ۹۸۳ — بازم از طلعت خود دیده منور کردی
شمارهٔ ۹۷۹ — با تو ه را نمی رسد دعوی
شمارهٔ ۹۷۷ — این چه نبهاست وین چه شیرینی
شمارهٔ ۹۸۰ — باز به ناز کش مرا چیست که ناز می‌کنی
شمارهٔ ۹۸۱ — باز بگذشتی بر آن زلفه ای نسیم مشکبوی
شمارهٔ ۹۸۴ — با مسکنت و عجز و ضعیفی وفقیری
شمارهٔ ۹۹۲ — برویت بنگرم ناگه نرنجی
شمارهٔ ۹۸۶ — بچشم جان چو چراغی که در میان ز جاجی
شمارهٔ ۹۹۱ — بر من بیدل اگر جور و ستم فرمودی
شمارهٔ ۹۸۷ — به جز نور و ضیاء و گرمی از آذر چه می‌خواهی
شمارهٔ ۹۸۸ — بده ساقی شراب ارغوانی
شمارهٔ ۹۹۰ — بر گل به پای سرو چو رفتار می‌کنی
شمارهٔ ۹۸۵ — با من این بودت ز اول شرط باری
شمارهٔ ۹۸۹ — بر سر راه طلب بافت گدانی گهری
شمارهٔ ۹۹۵ — به باران کهن یاری نکردی
شمارهٔ ۹۹۴ — به مجلسی که بمستان ز لب شراب دهی
شمارهٔ ۹۹۶ — تا خلوت دل خالی از اغیار نیابی
شمارهٔ ۹۹۷ — تا کی ای مونس دلم بی‌موجبی غمگین کنی
شمارهٔ ۹۹۳ — به کوی عشق باشی شیرمردی
شمارهٔ ۱۰۰۰ — ترا دیده هر بار دیدی چه بودی
شمارهٔ ۹۹۸ — تب چرا درد سر آورد به نازک‌بدنی
شمارهٔ ۹۹۹ — ترا چگونه توان گفت یوسف ثانی
شمارهٔ ۱۰۰۵ — تو سروی و گل خندان همانکه میدانی
شمارهٔ ۱۰۰۷ — چرا هر دم از پیش ما میگریزی
شمارهٔ ۱۰۰۸ — چشم شوخ و دل سنگین بر سیمین داری
شمارهٔ ۱۰۰۴ — نو درد نداری و رخ زرد نداری
شمارهٔ ۱۰۰۳ — تو چشم آنکه حق بینی نداری
شمارهٔ ۱۰۰۶ — چرا به تحفه دردم همیشه ننوازی
شمارهٔ ۱۰۰۱ — ترکمن مه بود به ترکی آی
شمارهٔ ۱۰۰۲ — تن در پی جان می‌رود ای بخت کجایی
شمارهٔ ۱۰۱۴ — خرم آن دم که توأم مونس و همدم باشی
شمارهٔ ۱۰۱۳ — حدیث خوشی هیچ با ما نگوئی
شمارهٔ ۱۰۱۶ — خواهی که به هیچ غم نمیری
شمارهٔ ۱۰۱۵ — خواهم بر تو بردن تن را که شد خیالی
شمارهٔ ۱۰۱۰ — چو گل به لطف نو زد ان نازک اندامی
شمارهٔ ۱۰۰۹ — چو تو دشمن از دوست نشناختی
شمارهٔ ۱۰۱۱ — چه لطف است این که با من می‌نمایی
شمارهٔ ۱۰۱۲ — چه موجب است که هیچ التفات ما نکنی
شمارهٔ ۱۰۲۳ — دل ز باران کهن برداشتی
شمارهٔ ۱۰۲۲ — دل رفت به باد دلپذیری
شمارهٔ ۱۰۲۴ — دل شد ز عشق باری شیدا چنانکه دانی
شمارهٔ ۱۰۱۸ — درین پستی گر آن مه را نیابی
شمارهٔ ۱۰۱۹ — درین ره هرچه جویی آن بیابی
شمارهٔ ۱۰۲۱ — دگر باره تیغ جفا بر کشیدی
شمارهٔ ۱۰۲۰ — دست ندارم از تو من گرچه ز پایم افکنی
شمارهٔ ۱۰۱۷ — دارم ز ابروان تو چشم عنایتی
شمارهٔ ۱۰۲۶ — دل که سودای تو می پخت کبابش کردی
شمارهٔ ۱۰۲۷ — دل من به داغ جفا سوختی
شمارهٔ ۱۰۲۸ — دل می کنی جراحت و مرهم نمیدهی
شمارهٔ ۱۰۳۱ — ز من که مهر تو دارم به سینه روی چه تابی
شمارهٔ ۱۰۳۰ — ز دیده در دل دیوانه رفتی
شمارهٔ ۱۰۲۹ — راز معشوق حدیثیست نهان‌داشتنی
شمارهٔ ۱۰۳۲ — ز من مپرس که «از عاشقانِ زارِ که‌ای؟»
شمارهٔ ۱۰۲۵ — دل شیشه ایست جای خیال تو ای پری
شمارهٔ ۱۰۳۶ — صنما در خط سنبل مه تابان داری
شمارهٔ ۱۰۴۰ — کاش که سرو ناز ما از در ما در آمدی
شمارهٔ ۱۰۳۴ — سیمین بدنی سرو قدی پسته دهانی
شمارهٔ ۱۰۳۳ — سال‌ها گر بنویسم صفت مشتاقی
شمارهٔ ۱۰۳۷ — طبیب عاشقان آمد بیا بگذار بیدردی
شمارهٔ ۱۰۳۸ — عاشقی و بی دلی بیدلبری
شمارهٔ ۱۰۳۹ — قطره قطره از دریا چو به ساحل آیی
شمارهٔ ۱۰۳۵ — شیرین لبی شکر دهنی سرو قامتی
شمارهٔ ۱۰۴۴ — اگر او یاد من دلخسته کردی
شمارهٔ ۱۰۴۷ — گر بردرت این اشک چو سیلاب گذشتی
شمارهٔ ۱۰۴۶ — گر به پاکی خضر وقتی و روح القدسی
شمارهٔ ۱۰۴۸ — گر بری دست به آئینه و در خود نگری
شمارهٔ ۱۰۴۵ — گر باد سوی خاک من آرد ز تو بویی
شمارهٔ ۱۰۴۲ — گر از در به تیم برانی نو دانی
شمارهٔ ۱۰۴۱ — کدام سر که ندارد دماغ سودایی
شمارهٔ ۱۰۴۳ — گر از شاخ دولت گلی چیدمی
شمارهٔ ۱۰۵۰ — گر به من یار شوی ور نشوی
شمارهٔ ۱۰۵۳ — گر گم شوی از خود خبر یار بیابی
شمارهٔ ۱۰۵۵ — گر همه وقتی همه دل خون نیی
شمارهٔ ۱۰۵۶ — گفتم: ای سیم‌ذقن! گفت: که را می‌گویی؟
شمارهٔ ۱۰۴۹ — گر به فردوسی از حریم وصل نگشانی دری
شمارهٔ ۱۰۵۱ — گر تو دل ما سوختی از آتش دوری
شمارهٔ ۱۰۵۲ — گر زلف خود به فتنه و شوخی رها کنی
شمارهٔ ۱۰۵۴ — گر لذت خونریزی آن غمزه شناسی
شمارهٔ ۱۰۵۹ — مپوشان روی خود ای شوخ خود رای
شمارهٔ ۱۰۶۰ — مرا در درد بی باری دریغا بار بایستی
شمارهٔ ۱۰۵۸ — مبارک منزلی خوش سرزمینی
شمارهٔ ۱۰۶۴ — من کیستم که ورزم سودای چون تو باری
شمارهٔ ۱۰۶۳ — من اوصاف حست ندانم کماهی
شمارهٔ ۱۰۶۲ — من آن بهتر که باشم رند و عامی
شمارهٔ ۱۰۵۷ — گل و رخسار تو دارند به هم یکرنگی
شمارهٔ ۱۰۶۱ — مرا زیبد به چوگان سر زلفت نظربازی
شمارهٔ ۱۰۶۷ — ناوک غمزه چو هر سو به شتاب اندازی
شمارهٔ ۱۰۷۱ — نیست بهای جان بسی پیش تو چون کشد کسی
شمارهٔ ۱۰۶۸ — ندارد دلم طاقت بی توی
شمارهٔ ۱۰۶۹ — ندانم کی به دام من در افتی
شمارهٔ ۱۰۷۰ — نشان خاک پای او اگر می یافتم جایی
شمارهٔ ۱۰۷۲ — ورای آن چه سعادت بود که ناگاهی
شمارهٔ ۱۰۶۶ — مویت از عنبر تر فرق ندارد مویی
شمارهٔ ۱۰۶۵ — من کیم گفتی که گویم خاک نعلین منی
شمارهٔ ۱۰۷۸ — هیچ شب ای مه از وطن جانب ما نیامدی
شمارهٔ ۱۰۷۹ — یارب این درد دل و فرقت جانان تا کی
شمارهٔ ۱۰۷۶ — هر لحظه بما از تو رسد تحفة دردی
شمارهٔ ۱۰۷۳ — وصال اوست بخت ما نبینم آن به بیداری
شمارهٔ ۱۰۷۷ — هر لحظه غمزه‌ها به جفا نیز می‌کنی
شمارهٔ ۱۰۷۴ — هرگز سوی ما چشم رضائی نگشادی
شمارهٔ ۱۰۷۵ — هر لحظه به غمزه دل ریشم چه خراشی