شمارهٔ ۱۷۲ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی‌های یار می‌پردازد و به تفاوت‌های احساسات و رنگ‌ها اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید زلف یار سیاه‌تر از غالیه مشکین است و اشک او رنگین‌تر از لعل یار است. همچنین می‌گوید سیب لب یار شیرین‌تر از شکر و حال چشمان یار به مراتب ناامیدکننده‌تر از ترک‌های مست است. شاعر نگران دل خود است که از دل سنگی یار رنج می‌برد و می‌گوید اگر یار به مسکینان توجه دارد، دل او از همه مسکین‌تر است. در نهایت، با وجود غم یار و خشک شدن لب‌هایش، چهره‌اش از همه چیز خونی‌تر و غمگین‌تر است.