شمارهٔ ۱۷۴ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و ویژگی‌های معشوق صحبت می‌کند. زلف‌های سرکش معشوقی که عاشقان را مجذوب کرده، باعث درد و رنج عاشق می‌شود. دل عاشق در گیر و دار زیبایی‌های معشوق به شدت می‌سوزد و همواره چشمانش به دیدن او craving دارد. حتی با وجود بلا و سختی، عشق به معشوق ادامه دارد. شعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که آدمی که با زیبایی‌های کمال آشناست، نمی‌تواند از جفا و سختی معشوق فرار کند. به عبارت دیگر، در عشق و زیبایی، رنج و درد نیز وجود دارد.