شمارهٔ ۵۸۴ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساسات عمیق و ناتوانی خود اشاره می‌کند. او از دلش که به خاطر چشمان معشوق ناتوان شده، و وجودش که از کلام او بی‌نشان است، سخن می‌گوید. شاعر احساس می‌کند که عشقش به معشوق همیشه بیشتر و عمیق‌تر از محبت‌های رقیب است. او با تصویر اشک و سیراب شدن در کنار معشوق، به تیره‌روزی و تنهایی خود اشاره می‌کند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که از کمال و زیبایی‌اش به او مایه دهد، در حالی که به وفاداری او شک دارد.