شمارهٔ ۷۱۷ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از رنج و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید. او به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر به خاطر نازهای او آسیب ببیند، این درد را می‌پذیرد، زیرا ناز او به زندگی او رنگ و معنا می‌دهد. شاعر به ناچار باید از خود فاصله بگیرد، اما نمی‌تواند از تیغ عشق او بگریزد. او به دارو و درمان عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر معشوق به او شربتی ندهد، او عاشقانه و از دل خود برای خود دارویی می‌سازد. شاعر همچنین ابراز می‌کند که ابرو و زلف معشوق او را به نماز و عبادت می‌کشاند و زندگی و طول عمرش را به زلف او گره می‌زند. در نهایت، او از خداوند درخواست عمر طولانی می‌کند تا همچنان عشق و زیبایی معشوقش را تجربه کند.