شمارهٔ ۷۳۵ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در روز عید به میکده می‌رود تا حاصل روزه‌داری‌اش را جشن بگیرد و از شراب بنوشد. او چند ماه دور از زیبایی ساقی و شراب بوده و به خاطر این دوری احساس خجالت می‌کند. او تصمیم دارد دیگر در خلوت ننشیند و به مانند زاهدان زنجیر به پا نکند. با وجود نصایح واعظ، او باور ندارد که از دیگران پند بگیرد. شاعر به جستجوی آن شخصی می‌پردازد که جانش را در میکده فدای عشق کرده است و از او می‌خواهد که بر قدم‌هایش سر تعظیم بگذارد. او همچنین به انتقاد از جامعه می‌پردازد که بر زاهدان پیر تأکید دارند، در حالی که او خود را بهتر از صد زاهد می‌داند.