شمارهٔ ۷۵۵ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر شاعر از عشق و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او عشق محبوبش را همچون داغی بر دل می‌بیند و غم و اندوهی که از دوری او ناشی شده، زندگی‌اش را تحت تاثیر قرار داده است. شاعر معتقد است که در میان مردم، هیچ چیز دیگری غیر از خیال چهره محبوبش به او نمی‌آید. او همچنین به دردهای درونی‌اش اشاره کرده و می‌گوید که نمی‌خواهد کسی به فکر درمانش باشد، چرا که عشقش او را به شدت بیمار کرده است. در نهایت، او با اشاره به گذر عمر و ناتوانی از رهایی از اندیشه‌های باطلش، از زیبایی‌های زندگی و نگرانی‌هایش در مورد عشق می‌گوید.