شمارهٔ ۲۷ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به معرفی حالتی از صوفی می‌پردازد که در شرایطی سخت و عجز به سر می‌برد. او نمی‌تواند به خودش و ضعف‌هایش نگاه کند و باید خود را از این تنگنای فکری و روحی رها کند، چرا که حقیقتاً در وضعیت پایین‌تری قرار دارد و نمی‌تواند خود را ببینید. در واقع، این ابیات به مفهوم خودشناسی و عدم بزرگ‌نمایی مشکلات اشاره دارند.