شمارهٔ ۱۱۰۹ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساساتی عمیق و ناامیدی ناشی از جدایی از قمر (نماد عشق یا معشوق) اشاره دارد. او شب را به درازای موهای نیم‌تاب قمر توصیف می‌کند و از تیره‌دلی خود می‌گوید. قمر (معشوق) باعث روشنایی در خرابه‌ها می‌شود، اما دل شاعر همچنان تاریک است. شاعر به عدم خواب قمر در شب اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او چنان پرنور است که هر قطره از آن همچون نور خورشید است. وقتی صبح می‌شود، قمر هم‌چنان درخشنده است و شتاب رفتن او را طبیعی می‌داند، زیرا که این جدایی چیزی نیست که بر دل او بگذارد. در واقع، شعر بیانگر عشق و دل‌تنگی عمیق شاعر نسبت به معشوق است.