شمارهٔ ۱۱۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف زیبایی‌های یک معشوق می‌پردازد. او معشوق را به شمعی با شکرینی‌ و آتشین تشبیه می‌کند و از صفات او مانند موی طلایی و چهره دلربا یاد می‌کند. همچنین، شاعر از احساسات عاشقانه‌اش نسبت به معشوق می‌گوید و به درد و سوزی که از این عشق می‌کشد، اشاره می‌کند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که مدتی از این انس و دوری خارج شود تا بتواند از این درد رهایی یابد.