شمارهٔ ۱۱۴ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیلن (مضارع مسدس اخرب مکفوف)
ای نازنین که ماه منی امشب
رحمی بکن چو شاه منی امشب
خوش بنشین، باده بکش پاک
خواب مکن چو ماه منی امشب
بر خانه چه باشد دمی چون تو
همچو یوسف به چاه منی امشب
بر فرق من نشین که ز بس عزت
هم تاج و هم کلاه منی امشب
وصل بتان اگر ز گنه باشد
ایمن نشین ز آه منی امشب
سیل چشمم چو ز خون است، بشناس
هر جا که گریه عشق راه منی امشب
فردا که روی، نزید خسرو
بس آتش به کاه منی امشب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف یک شب خاص و عاشقانه پرداخته که در آن شاعر از معشوق خود، که او را ماه خود می‌نامد، درخواست دارد که به او رحم کند و خوش بگذرانند. او به ویژگی‌های معشوق اشاره کرده و از او می‌خواهد که در کنار او بماند و از گریه و اندوه دور باشد. همچنین، شاعر به عشق و احساساتش اشاره می‌کند و از عواطف شدید و شور و شوقی صحبت می‌کند که در این شب حس می‌کند. در نهایت، به یادآوری یک روز آینده و تأثیر آن بر احساساتش اشاره دارد.