شمارهٔ ۱۱۳۱ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی‌ها و جذابیت‌های چهره محبوب می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که شب به خاطر زلف این شخص به روز تبدیل شده و فضای شب و روز به هم پیوند خورده‌اند. او از جذابیت‌های محبوبش می‌گوید که بر زندگی‌اش روشنایی می‌بخشد و حتی به دنبال یافتن گنجینه‌های درون روز است. شاعر احساس عشق و وابستگی خود را به محبوبش ابراز می‌کند و در نهایت به مقام و منزلت آن محبوب اشاره می‌کند که در برابر او، حتی خورشید نیز کم رنگ به نظر می‌رسد.