شمارهٔ ۱۲۰۷ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
چون سبزه بر دمید ز گلزار یار خط
دارم غبار خاطر از آن مشکبار خط
جانا، محقق است که جز کاتب ازل
بر برگ لاله ات ننوشت از غبار خط
یاقوت جوهر دهنت آب زندگیست
کز وی مدام زنده بود خضروار خط
مشک خطت که هست روان تر ز آب جوی
بر خوانده ام ندیده شد، ای گلعذار، خط
از تو دلم به باغ و بهاری نمی کشد
باغ من است روی تو و نوبهار خط
یارب، چه خوش به خامه تقدیر دست صنع؟
بنوشته است بر ورق روی یار خط
خسرو، چه وجه بود که نادیده روی او
آرد لبش به خون من دلفگار خط
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر با زبان زیبا و استعارهای غنی، به توصیف زیبایی و جذابیت محبوب می‌پردازد. شاعر از سرسبزی و گلزار یار سخن می‌گوید و ابراز عشق و حسرت می‌کند. او به خط یار تشبیه کرده و آن را زیبا و دلربا می‌داند. از راز و جمال یار می‌گوید و دلش آرزوی دیدار او را دارد. در این شعر، عشق، زیبایی و دردمندی به شکل هنرمندانه‌ای به تصویر کشیده شده است. شاعر همچنین به تقدیر و سرنوشت اشاره می‌کند و حسرتی عمیق از نادیده ماندن محبوبش را بیان می‌کند.