شمارهٔ ۱۲۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق عمیق و شدید گوینده به محبوبش است. او در چشمانش، معشوق را به عنوان آرامش و آب می‌بیند و هر شب که نمی‌تواند او را ببیند، به خواب می‌رود. گوینده از زیبایی‌ها و جذابیت‌های محبوبش صحبت کرده و به احساساتی همچون درد و شوق دست می‌زند. او از لبان محبوبش می‌گوید که عقلش را از او می‌رباید و به شدت تحت تأثیر او قرار گرفته است. در نهایت، شاعر به قیامت و عشق ابدی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که تا ابد در عذاب عشق محبوب خواهد بود.