شمارهٔ ۱۳۰۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و دلبستگی خود به معشوق سخن می‌گوید. او به زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و از درد و رنجی که از عشقش می‌کشد، صحبت می‌کند. شاعر احساس می‌کند که بی‌گناه است و نمی‌خواهد معشوق او را به دردسر بیندازد. او به تاراج‌هایی که غم عشقش به بار آورده، اشاره دارد و می‌گوید که همه امیدش را از دست داده است. در پایان، شاعر از معشوق می‌خواهد که بر او بخندد تا شاید صبحی روشن از شب تاریکش آغاز شود. در مجموع، شعر حاکی از غم، عشق و آرزوی امید است.