شمارهٔ ۱۴۲۷ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری از یک عاشق است که عمیقاً از دوری محبوب خود رنج می‌برد. او می‌گوید اگر محبوبش از او دور شود، توانایی تحمل دوری‌اش را ندارد و حتی با دیدن چهره‌ی محبوبش نیز تاب ندارد. شاعر به غم و درد ناشی از جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که همچون خارهای دردناک، غم او را آزار می‌دهد. او از محبوبش می‌خواهد که هرگز او را نادیده نگیرد و به یاد خال خود به گریه می‌افتد. او همچنین به حسرت عمرش اشاره می‌کند و می‌گوید که در زندگی‌اش هیچ‌گاه به اندازه کافی به عشق و محبوبش بهای لازم را نداده است. در کل، این شعر حاکی از عشق عمیق و اندوه ناشی از جدایی است.