شمارهٔ ۱۴۸۱ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
من آن ترک طناز را می شناسم
من آن شوخ بدساز را می شناسم
مبینید تا می توانید در وی
که من آن سرانداز را می شناسم
نبینم به سویش ز بیم دو چشمش
که آن هر دو غماز را می شناسم
شبم تازه شد جان به دشنام مستی
تو بودی، من آواز را می شناسم
ز من پرس ذوق سخنهای خسرو
که من آن ره ساز را می شناسم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر در مورد شناخت شاعر از یک معشوقه است. او به زیبایی و ویژگی‌های خاص این معشوق اشاره می‌کند و از احساساتش نسبت به او می‌گوید. شاعر به تأثیر این شخص بر زندگی و حال خود اشاره می‌کند و به دیگران می‌گوید که او از رازهای عشق و زیبایی‌های این فرد آگاه است. در نهایت، شاعر به ذوق و توانایی‌های خود در بیان احساسات و سخنهای عاشقانه اشاره می‌کند.